แค่มีเธอ

"ฉัน... ฉันขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมคะ" พิมพิศาพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว "เดือนนี้ฉันหมุนเงินไม่ทันจริงๆ ค่ะ" เธอไม่คิดที่จะหนี แต่ก็อยากให้เขาเห็นใจกันบ้างก็เท่านั้น เงินตั้งมากมายขนาดนั้น เธอหามาให้ไม่ทันง่ายๆ แน่
"ฉันทำธุรกิจ ไม่ใช่การกุศลเด็กน้อย…" ธันวาแค่นยิ้มอย่างเย็นชา สายตาคมไล่มองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังซีดเผือดด้วยความพอใจอย่างถึงที่สุด ยอมรับว่าคนตรงหน้าสวยจับตา และมีหลายๆ สิ่งที่เป็นไปตามความชอบของเขาทีเดียว
"ตอนแม่เธอบากหน้าไปหาคนของฉันเพื่อขอกู้ ฉันก็ให้ไปง่ายๆ แต่เวลาคืน... ทำไมมันยากจัง" สิ้นเสียงเขาก็ขยับตัวลุกขึ้น ก่อนจะก้าวช้าๆ เข้ามาหากัน จนเธอต้องถอยร่นไปจนหลังชนกำแพง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ชวนทำให้หายใจไม่ทั่วท้องอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับใครแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนแรก
ซ้ำยังเป็นคนที่ตอนนี้อยู่ในสถานะเจ้าหนี้ของแม่เธอด้วย ซึ่งเธอไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้ แค่อยากขอเวลาเขาก็เท่านั้น
"ถ้าไม่มีเงิน เธอรู้ไหมว่าคืนด้วยอะไร" เขาเชยคางมนขึ้นมา สบตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา หากแต่เขาไม่แม้แต่จะคิดสงสารสักนิด น้ำตาแบบนี้ เขาเห็นมาเยอะแล้ว
"อย่าเอาบ้านหลังนี้ไปเลยนะคะ มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่แม่ฉันทิ้งไว้ ได้โปรดเถอะนะคะ ฉันจะหาเงินมาคืนคุณให้ได้…" ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต เธอก็จะหาเงินมาคืนเขาให้ได้
"บ้านเก่าใกล้พังหลังนี้ ขายทอดตลาดยังไม่ได้ครึ่งของเงินต้นเลยด้วยซ้ำ" ธันวาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนสายตาเป็นเข้มขึ้น เพื่อประกาศให้ได้รู้ถึงสิ่งที่ต้องการจากเธอ
"ไปเป็นของเล่นฉันสักสามเดือนสิ แล้วฉันจะถือว่าหนี้สินของแม่เธอเป็นโมฆะให้…"