ทำนองรักลึกสุดป่า

จินสาวอดีตทหารพราน ต้องจับมือไม้ซีอีโอหนุ่มฝ่ามรสุมฆาตกรรมอำพรางจากป่าลึกสู่ตึกสูง ท่ามกลางเล่ห์เหลี่ยมธุรกิจ มีเพียงทำนองรักและอ้อมกอดที่จะคุ้มครองหัวใจของกันและกัน
___________________________________________________
แรงกระแทกจากร่างกายของไม้ที่โถมเข้าใส่ทำให้ชัยเสียหลักล้มคว่ำไถลไปกับพื้นโคลน ชายหนุ่มรองประธานบริษัทที่สะบักสะบอมเต็มทีพยายามจะลุกขึ้นซ้ำเพื่อกดร่างคนร้ายไว้ ทว่าความเจ็บปวดแล่นริ้วจากข้อเท้าขวาที่แพลงรุนแรงส่งผลให้เขาหน้ามืด ทรุดฮวบลงไปนอนครางอยู่บนพื้นดินอย่างหมดทางสู้

"หนอย ไอ้นี่มึงรนหาที่ตายเองนะ" ชัยสบถลั่นพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้น หน้าตาเต็มไปด้วยโคลนแดงเดือด มันกระชับมีดปลายแหลมแน่น สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาตพุ่งตรงเข้าหาไม้ที่นอนไร้ทางสู้ นิชาร้องกรี๊ดลั่นลนลานคว้ากิ่งไม้แห้งข้างตัวขึ้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่น
ทว่าฝั่งของจินที่กำลังคุมเชิงอยู่กับเดช สายตาอันเฉียบคมของอดีตทหารพรานหญิงตวัดมองสถานการณ์ของเจ้านายหนุ่มในเสี้ยววินาที เธอรู้ดีว่าขืนปล่อยไว้ไม้โดนแทงไส้ไหลแน่ จินไม่คิดจะเล่นเกมรับหลบมีดของเดชอีกต่อไป เธอเบี่ยงตัวหลบคมมีดของเดชที่ฟันเฉียงลงมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ถอย แต่กลับก้าวเท้าซ้ายสวนเข้าหาประชิดวงใน มือซ้ายพุ่งไปล็อกข้อมือหนาของเดชไว้ ส่วนมือขวาที่กำมีดพกสั้นใช้สันด้ามหนาหนักกระแทกเข้าที่หัวไหล่ของเดชอย่างแรงจนแขนของมันชาล้า ทันทีที่เดชชะงัก จินก็ฉากตัวออกสะบัดเท้าขวาถีบเข้าที่กลางลำตัวของพรานเถื่อนร่างใหญ่จนมันหงายหลังล้มตึงไปกระแทกกับกอหนาม
จินอาศัยเสี้ยววินาทีนั้นหันหลังพุ่งตัวกลับมาช่วยไม้ทันที

"ตายซะมึง"
ชัยง้างมีดกำลังจะปักลงบนอกของไม้ ทว่าจินพุ่งมาถึงก่อน ร่างของเธอสไลด์ลุยโคลนเข้ามาใช้ขาขวากวาดตัดล่างเข้าที่ข้อพับขาหลังของชัยอย่างรุนแรงและแม่นยำเต็มแรงเกิด
ปึก

"อ๊ากก"
ชัยร้องลั่น เข่าหลังของมันทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหินทันที มีดในมือหลุดลอยออกไป จินไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ เธอดีดตัวลุกขึ้นยืน คว้าคอเสื้อของชัยกระชากเข้าหาตัวแล้วใช้เข่าขวากระทุ้งเข้าที่หน้าท้องของมันสองทีจนชัยตาเหลือก หน้าเขียวคล้ำ สำลักน้ำลายออก ก่อนจะล้มฟุบหมดสติคว่ำหน้าจมดินไปเป็นรอบที่สองของวัน

"คุณไม้ เป็นยังไงบ้างคะ"
จินรีบถอยกลับมาทรุดตัวลงพยุงต้นแขนของไม้ให้ลุกขึ้น นั่งพิงเหลี่ยมหิน ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบแต่มีหยาดเหงื่อและละอองฝนเกาะเต็มแก้ม

"ผม ผมไม่เป็นไรคุณจิน ขามันแค่ปวดนิดหน่อยนะ"
ไม้หอบหายใจสะท้าน ใบหน้าขาวซีดเปื้อนโคลนพยายามส่งยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มของลูกผู้ชายที่ได้พยายามต่อสู้เพื่อปกป้องคนอื่นเป็นครั้งแรกในชีวิต

"คุณเก่งชะมัดเลยคุณจิน"

"พวกมึงรอดไปไม่ได้หรอก"
เสียงแหบพร่าของเดชดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง มันพยุงร่างใหญ่โตลุกขึ้นมาจากกอหนาม เนื้อตัวมีรอยขีดข่วนเลือดซึม แววตาของมันตอนนี้บ้าคลั่งไม่ต่างจากสัตว์ป่าบาดเจ็บ มันชักมีดเหน็บเล่มใหญ่ขึ้นมาทว่ายังไม่ทันที่มันจะก้าวเท้าพุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเขาสามคน เสียงหนึ่งที่ทุกคนรอคอยก็ดังก้องกังวานฝ่าสายลมและม่านฝนขึ้นมาจากทางลาดชันใต้เนินเขา

"เจ้าหน้าที่อุทยานและตำรวจอยู่ด้านล่าง วางอาวุธแล้วมอบตัวซะ"
เสียงตะโกนผ่านโทรโข่งอันคุ้นเคยของพี่สันดังก้องกังวานสะท้อนหุบเขา ตามมาด้วยเสียงสุนัขตำรวจเห่ากระโชกโฮกฮากหนาหู และเสียงฝีเท้าหนาหนักของเจ้าหน้าที่นับสิบคนที่กำลังสับเท้าพุ่งลุยฝ่าพุ่มไม้ไต่ระดับขึ้นมาบนเนินเขาอย่างรวดเร็ว
เดชได้ยินเสียงนกหวีดและเสียงสุนัขตำรวจ สติบ้าคลั่งของมันมลายหายไปกลายเป็นความกลัวทันที มันรู้ดีว่าขืนอยู่ต่อตรงนี้คงโดนจับเข้าคุกหัวโตแน่นอน มันหันไปมองร่างของชัยที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นโคลนอย่างไม่ใยดี ก่อนจะตัดสินใจโยนมีดเหน็บทิ้งแล้วหันหลังกระโจนพุ่งตัวตัดลึกเข้าสู่ดงพุ่มไม้ทึบทางฝั่งหน้าผาชัน เสี่ยงชีวิตหนีการจับกุมหายลับไปในป่าลึกทันที

"จิน ตำรวจมาแล้ว พวกเรามีคนมาช่วยแล้ว"
นิชากระโดดกอดเอวจินด้วยความดีใจสุดขีดจนน้ำตาไหลอาบแก้มที่เปื้อนฝุ่น
จินลอบผ่อนลมหายใจยาวออกจากอกช้า ๆ เธอเก็บมีดพกเข้าช่องลับก้นกระเป๋าเป้สะพายหลังทีนที ดึงหน้ากาก ยัยจิน พนักงานเอกสารจืด ๆ ขี้อายกลับมาสวมทับใบหน้าของเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว เธอดึงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมที่ขาดวิ่นและเปื้อนโคลนให้เรียบร้อย ท่าทางน่าเกรงขามดุดันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ที่นั่งประคองเจ้านายหนุ่มอยู่ข้างกองโคลน
เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของท็อป เจ้าหน้าที่อุทยานรุ่นใหม่ และผู้กองเด่น ในชุดเครื่องแบบสนามเปียกปอนก็พุ่งพ้นพุ่มไม้ขึ้นมาบนยอดเนินเป็นกลุ่มแรก สายตาของพวกเขาตกตะลึงกับภาพที่เห็น ตรงพื้นดินมีคนร้ายร่างใหญ่นอนคว่ำหน้าสลบเหมือน มีเศษพานท้ายปืนพังยับเยิน และมีพนักงานออฟฟิศสามคนนั่งกอดกันกลมอยู่ข้างซอกหิน

"คุณไม้ คุณนิชา คุณจิน" ท็อปร้องลั่นรีบพุ่งเข้าไปตรวจเช็กอาการทันที ขณะที่ตำรวจอีกสองคนรีบเข้าไปล็อกกุญแจมือควบคุมตัวชัยที่นอนสลบอยู่
ผู้กองเด่นเดินเข้ามากวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณอย่างละเอียด สายตาอันเฉียบคมของร้อยตำรวจเอกหนุ่มไปหยุดอยู่ที่ตัวของจิน หญิงสาวท่าทางตื่นกลัวที่กำลังนั่งก้มหน้ากอดกระเป๋าเป้แน่น ผู้กองเด่นขมวดคิ้วหนาเล็กน้อย สัญชาตญาณตำรวจบอกเขาว่า ร่องรอยการล็อกข้อต่อและการหักพานท้ายปืนทำลายอาวุธที่เขาเห็นมาระหว่างทางมันไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดาแน่นอน แต่เมื่อหันไปมองหน้าไม้ รองประธานหนุ่มรีบพูดแทรกขึ้นมาทันทีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"ผู้กอง อึก ช่วยผมด้วย ขาผมเจ็บมากเลยครับ พวกมันจะเข้ามาฆ่าพวกเรา ดีที่ผมฮึดสู้พุ่งชนมันล้มลงไปนอนสลบตรงนั้น ไม่งั้นพวกเราตายแน่ๆ"
ไม้โกหกหน้าตายเพื่อช่วยปกปิดความลับเรื่องอดีตทหารพรานของจินตามที่เขาเคยสัญญาไว้ในใจ

"เก่งมากครับคุณไม้ สมกับเป็นลูกชายท่านประธาน"
ผู้กองเด่นยิ้มรับคำพยักหน้า แม้ในใจจะยังคงเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้าง

"ท็อป รีบเตรียมเปลสนามพยาบาล พยุงคุณไม้และพาคุณนิชาลงจากเนินเขาด่วน ทีมแพทย์และท่านประธานรออยู่ที่สถานีส่วนหน้าข้างล่างแล้ว"

"รับทราบครับ"
ท็อปร้องรับคำรีบเข้ามาช่วยกันพยุงร่างของไม้ขึ้นเปลสนาม
ในระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังลำเลียงคนเจ็บลงจากทางลาดชัน ไม้ที่นอนอยู่บนเปลสนามลอบเบือนหน้ากลับมามองจินที่เดินก้มหน้าสะพายเป้สีดำเดินตามหลังนิชาอยู่ห่าง ๆ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านกลุ่มเมฆฝนส่องกระทบใบหน้าของเธอ ชายหนุ่มรู้สึกลึกซึ้งถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นในอกอย่างประหลาด ป่าลึกแห่งนี้อาจจะน่ากลัวและเกือบคร่าชีวิตของเขาไป แต่ทว่ามันกลับทำให้เขาได้พบกับ ท่วงทำนอง ชีวิตบทใหม่ที่แข็งแกร่งและงดงามที่สุด ซ่อนอยู่ภายใต้คราบของยัยจืดคนนี้นี่เอง