หวนคืนครานี้ ข้าขอเลือกเอง

บนลานประหาร ซ่งเหวินจิ้งที่ก้มหน้ามาตลอดค่อย ๆ เงยขึ้น สายตาอ่อนล้ากวาดผ่านฝูงชน ก่อนหยุดตรงตำแหน่งที่บุตรสาวยืนอยู่

แม้ซ่งเว่ยหลานจะสวมชุดพรานและใช้ผ้าปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง บิดาก็จำตัวนางได้ทันที
ริมฝีปากแห้งแตกของเขาขยับอย่างไร้เสียง
อย่าออกมา

น้ำตาร้อนเอ่อขึ้นในดวงตาซ่งเว่ยหลาน นางส่ายหน้าเล็กน้อย
ซ่งเหวินจิ้งขมวดคิ้ว ก่อนขยับนิ้วสองนิ้วแตะลงบนข้อมือข้างหนึ่งแล้วชี้ลงพื้น เป็นสัญญาณที่เขาเคยใช้สอนนางระหว่างล่าสัตว์

ซ่อนตัว รอเวลา ห้ามเคลื่อนไหว

"ท่านพ่อ…"

เสียงกลองประหารดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม

เพชฌฆาตยกดาบใหญ่เหนือศีรษะ
ซ่งเว่ยหลานก้าวออกไปหนึ่งก้าว แต่แม่นมจางกอดนางจากด้านหลังไว้สุดกำลัง
คมดาบฟันลงมา

โลหิตสีแดงสาดบนแผ่นไม้ ศีรษะของซ่งเหวินจิ้งตกกระทบพื้น ร่างไร้ศีรษะเอียงพิงหลักประหาร ก่อนล้มลงต่อหน้าสายตาคนนับร้อย
ซ่งเว่ยหลานอ้าปากแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ภาพตรงหน้าไม่เลือนหาย แม้น้ำตาจะไหลบดบังดวงตา นางยังมองเห็นเลือดของบิดาไหลผ่านร่องไม้ หยดลงบนพื้นทีละหยด