ชาตินี้ข้ามิขอเป็นฮูหยินผู้แสนดี

"ในเมื่อความแสนดีของข้า… มีค่าเพียงยาพิษถ้วยหนึ่งที่เจ้าประเคนให้ เช่นนั้นในชาตินี้ พวกเจ้าก็จงคุกเข่ากินผักดอง รอรับความพินาศไปเสียเถิด!"

...........


ชาติก่อน ‘เซิ่งเจียอี๋’ ทุ่มเททั้งกายใจ นำสินเดิมมหาศาลจากตระกูลหมอหลวงมาค้ำจุนจวนเจิ้นกั๋วป๋อที่กลวงเปล่า
นางปรนนิบัติแม่สามีอย่างกตัญญู ส่งเสริมสามีจนได้ดีเป็นถึงแม่ทัพ

ซ้ำยังยอมรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่สามีอ้างว่าเป็น ‘ลูกของสหายศึก’ ดุจลูกในอุทร

ทว่าผลตอบแทนความภักดี… กลับเป็นยาพิษตัดลำไส้ที่สามีและอนุรักกรอกใส่ปากนางในเรือนร้าง!

ความจริงอันวิปริตถูกเปิดเผย เด็กคนนั้นคือ ลูกชู้ ที่พวกมันแอบลักลอบได้เสียกันมาแต่แรก

เงินทองของนางถูกพวกมันสูบกินจนหมดสิ้น ก่อนจะถีบหัวส่งนางให้ตายอย่างอนาถเหมือนสุนัขข้างถนน!

เมื่อสวรรค์เปิดตา มอบโอกาสให้นางลืมตาตื่นขึ้นมาในวันที่สามีพาอนุและลูกชั่วเข้าจวนอีกครา…

ฮูหยินผู้แสนดีและโง่งมผู้นั้น… ได้ตายจากไปแล้ว!

อยากกินรังนกหรือ? ...จงควักเบี้ยหวัดอันน้อยนิดมาซื้อเอง!
อยากให้ลูกชู้อยู่เรือนใหญ่หรือ? ...ไสหัวไปนอนรังหนูที่เรือนรับรองเสีย!
แจกันหยกพระราชทานแตกหรือ? ...เซ็นสัญญาชดใช้หนี้ห้าพันตำลึงทองมาเดี๋ยวนี้!

นางลั่นดานเหล็กปิดคลังสินเดิม ดึงกิจการร้านค้ากลับคืน

บีบให้สามีทรยศต้องบากหน้าไปขายแม้กระทั่ง ‘สุสานบรรพชน’ เพื่อเอาตัวรอด

ทว่าบนกระดานหมากแห่งการล้างแค้นที่ขยายวงสู่ราชบัลลังก์

นางกลับสะดุดเข้ากับสายตาคมกริบของ ‘เซียวหลิงอวิ๋น’ ตวนอ๋องผู้ได้รับสมญานามว่าพยัคฆ์ทมิฬแห่งต้าฉู่
แม่ทัพใหญ่ผู้เหี้ยมเกรียม เย็นชา และไม่เคยไว้หน้าผู้ใด…เว้นเสียแต่สตรีใจเด็ดผู้นี้ ที่เขายอมลดตัวลงมาเป็นดาบ เป็นโล่ และยอมเป็นทาสคลั่งรักแต่เพียงผู้เดียว!

"จำไว้ เซิ่งเจียอี๋… หากเจ้าต้องการบดขยี้ผู้ใดบนแผ่นดินนี้ ข้าจะเป็นดาบที่คมที่สุดในมือเจ้า และจะเป็นผู้ตัดหัวพวกมันมาวางแทบเท้าเจ้าเอง!"

*** นางเอกฉลาดเป็นกรด ปากแซ่บ ฟาดไม่ยั้ง ตลบหลังตัวร้ายจนกระอักเลือด
*** พระเอกสายอำนาจ ดุดัน เย็นชากับคนทั้งโลก แต่อ่อนโยนและคลั่งรักภรรยาคนเดียว
*** จบสุขนิยม พระเอกรักเมียคนเดียว