ระยะห่างระหว่างเรา

งฝีเท้าเบา ๆ ของอัญญารินทร์สะท้อนอยู่ในโถงทางเดินของแผนกผิวหนัง เธอก้มมองโทรศัพท์มือถือ ตรวจเช็คชื่อ "พี่เลี้ยง" ที่อาจารย์เพิ่งส่งรายชื่อให้นักศึกษาทุกคนเมื่อครู่ ชื่อที่เธอเห็น… ทำให้คิ้วบางขมวดแน่น

"แพทย์หญิงอาทิตย์ธารา จิรเวชสิริวงศ์"

"…ชื่อคุ้น ๆ แฮะ แต่ทำไมเรานึกหน้าไม่ออกเลยวะ…"

เธอถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้า แล้วเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกาวน์ขาว ผมดำตรงยาวถึงเอว ใบหน้าเงียบขรึม และรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตร หรือแค่เชิงอาชีพ

"อัญญารินทร์ใช่มั้ยคะ?"

"…เอ่อ ใช่ค่ะ"

"ฉันตะวัน เป็นพี่เลี้ยงของน้องในวอร์ดนี้ 2 อาทิตย์จากนี้… ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

รอยยิ้มของตะวันทำให้สมองของอัญเบลอไปชั่ววูบ เธอไม่ได้ตอบอะไรเลย นอกจากพยักหน้าเบา ๆ อย่างเสียการควบคุม

และในหัวใจ เสียงมันดังก้องชัดเจนว่า


"ตายแน่กู…"

เธอชื่อ อัญญารินทร์ เวชวรางค์กุล [อัญ] 24 ปี

ลูกสาวคนโตจากตระกูลหมอเก่าแก่ ผู้ที่โตมาในรั้วรอบขอบชานของโรงพยาบาลมาตลอดชีวิต ชีวิตของเธอเหมือนถูกวางแผนไว้แล้วว่า

"โตขึ้นต้องเป็นหมอที่เก่ง เป็นผู้หญิงที่สงบ เรียบร้อย และควบคุมอารมณ์ให้เป็นเยี่ยงอย่าง"


แต่ความจริงคือ

อัญเป็นแค่เด็กสาววัยยี่สิบสี่ ที่ไม่ชอบใส่แว่นทั้งที่สายตาสั้น -4.00 คนที่นั่งเงียบ ๆ อ่านหนังสือในมุมห้องสมุดแต่ก็พูดเก่งชะมัดเวลาสนใจอะไรบางอย่าง คนที่หัวเราะง่ายเวลามีใครเผลอหลุดมุกตลกโง่ ๆ และหัวใจของเธอก็เต้นแรงกว่าปกติอย่างห้ามไม่ได้ ในวันที่เธอเจอ "เธอคนนั้น" ในวอร์ด…




เธอชื่อ อาทิตย์ธารา จิรเวชสิริวงศ์ [ตะวัน] 29 ปี

แพทย์หญิงจบใหม่จากแผนกผิวหนัง ผู้เป็นที่กล่าวขานทั้งจากคนไข้และบุคลากรในโรงพยาบาล เธอหน้าดุ บุคลิกเงียบ สายตาคม แต่รอยยิ้มกลับหวานเสียจนคนไข้บางคนเผลอจองคิวซ้ำ ทุกอย่างในชีวิตของตะวัน… ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เรียบร้อย และไม่มีพื้นที่ให้ "ความรู้สึกส่วนตัว"

จนกระทั่ง… เธอเจอเด็กปีสี่คนนั้น

เด็กที่ผมน้ำตาลยาวถึงเอว ดวงตาสีน้ำตาลที่เวลาโดนแสงมันสวยเกินกว่าอะไร ใส่แว่นเฉพาะตอนอ่านหนังสือ เด็กที่ตั้งคำถามตรง ๆ แบบไม่กลัวเสียหน้า เด็กที่มีสายตาใสซื่อแต่บางครั้งก็ดื้อดึงเสียจนทำให้หัวใจหวั่นไหว

"มันผิดจรรยาบรรณหรือเปล่า ที่ฉันเผลอมองน้องเขาบ่อยกว่าคนอื่น…?"

"แล้วหนูผิดไหม ที่รู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ข้างพี่?"