บล็อกเกอร์สาวทะลุมิติมาสู้ชีวิต

ลมหนาวสายหนึ่งพัดเงียบผ่านร่องไม้ที่ผุกร่อนของผนังกระท่อม ปะทะเข้ากับร่างเล็กบนเตียงแคร่ไม้ไผ่อย่างจัง ความเย็นเฮือกนั้นแทงลึกถึงขั้วปอด ดึงสติของหลินชิง ให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด

อาการปวดศีรษะรุนแรงราวกับมีค้อนเหล็กนับร้อยปอนด์ตอกย้ำอยู่ภายใน ลำคอแห้งผากจนแทบกระดกน้ำลายไม่ได้ พิษไข้สูงลิบทำให้ดวงตาของเธอมัวซัว ทว่าสิ่งที่แจ่มชัดกลับเป็นภาพเพดานฟางที่เต็มไปด้วยหยากไล้ และกลิ่นอับของโคลนแห้งผสมกลิ่นยาต้มรสขมโชยเตะจมูก

‘นี่มันที่ไหนกัน ฉันควรจะอยู่ในห้องพักฟื้นหลังจากอุบัติเหตุรถชนไม่ใช่หรือ’

ทว่าความทรงจำแปลกปลอมกลับพุ่งกระหน่ำเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำทะลัก ภาพของเด็กสาวนาม หลินชิงซวง วัย 15 ปี ผู้มีร่างกายอ่อนแอและถูกมองว่าเป็นตัวซวยแห่งหมู่บ้านดอยหิมะ ร่างเดิมเพิ่งถูกคู่หมั้นจากตระกูลใหญ่ส่งหนังสือถอนหมั้นมาฉีกหน้า ซ้ำยังโดนป้าสะใภ้โขกสับจนตากฝนป่วยหนักและสิ้นใจไปเมื่อครู่...

หลินชิงซวงคนเก่าตายไปแล้ว บล็อกเกอร์สาวสายอาหารอย่างเธอจึงมาเข้าร่างนี้แทน

ยังไม่ทันที่ชิงซวงจะได้ตั้งสติ ประตูไม้ที่สั่นคลอนก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม หน้าตาดุดัน นางคือ ป้าสะใภ้หลิว ผู้ดูแลกระท่อมหลังนี้

"ตื่นแล้วหรือไง! นอนอุตุเป็นนางหงส์อยู่ได้ นึกว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูที่มีตระกูลเฉินคอยอุ้มชูหรืออย่างไร"

เสียงห้าวห้วนของป้าสะใภ้ดังขึ้นพร้อมกับถ้วยกระเบื้องบิ่นๆ ที่ถูกวางพรวดลงบนโต๊ะข้างเตียง "กินยาซะ แล้วรีบตื่นไปถางหญ้าหลังบ้าน ถ้ารอให้ข้าต้องป้อน ยาถ้วยนี้ข้าจะเอาไปเทให้สุนัขกินยังดีเสียกว่า"

ชิงซวงขมวดคิ้ว พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ปากกำลังจะเอ่ยตอบ แต่วินาทีนั้นเอง... เสียงบางอย่างที่ก้องกังวานและแปลกประหลาดกลับดังแทรกขึ้นมาในหัวของเธอ

(ฮึ! ฟื้นขึ้นมาทำไมให้สิ้นเปลืองข้าวสุก ถ้ารู้ว่าจะป่วยจนรอดมาได้ ข้าน่าจะปล่อยให้นอนหนาวตายไปตั้งแต่เมื่อคืน เงินค่าถอนหมั้นสิบตำลึงที่ตระกูลเฉินให้มา ข้าจะได้เอาไปซื้อผ้าแพรตัวใหม่ให้ลูกสาวข้าได้เต็มๆ ตา ไม่ต้องเจียดมาซื้อยารสชาติเหมือนน้ำล้างเท้าถ้วยนี้เลยสักอีแปะเดียว)

ชิงซวงชะงักกึก ดวงตาคู่เรียวเบิ่งกว้าง มองไปยังริมฝีปากของป้าสะใภ้ที่ปิดสนิทไปแล้วหลังจากพูดจบ แต่น้ำเสียงนินทาเหยียดหยามอันไร้ความเมตตานั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธออย่างชัดเจน

นั่นไม่ใช่เสียงพูด... แต่เป็นความคิด ในหัวของป้าสะใภ้

(มองหน้าข้าทำไมอีกนังเด็กตัวซวย หรือนางรู้ว่าข้าแอบเอาไข่ไก่ที่มันเลี้ยงไว้ไปซ่อนในตู้ ไม่มีทาง หูตาฝ้าฟางอย่างนางจะไปรู้อะไร)

เสียงกระซิบในหัวดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงพูดจริงเสียอีก ชิงซวงยกมือแตะขมับตนเอง หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาทันที ไม่เพียงแต่เธอจะได้ชีวิตใหม่ในยุคโบราณที่แสนห่างไกล แต่เธอยังได้รับพลังที่น่าเหลือเชื่ออย่างการอ่านใจคนอีกด้วย

ในความเงียบสงบของกระท่อมพังๆ แห่งนี้ หลินชิงซวงคนใหม่ยกยิ้มบางตรงมุมปากที่แห้งผาก ดวงตาฉายแววคมกล้าเกินวัย

‘อยากให้ข้าตายเพื่อฮุบเงินสิบตำลึงกับไข่ไก่หรือ ป้าสะใภ้... ท่านคิดง่ายไปหน่อยแล้ว ในเมื่อข้าทะลุมิติเข้ามาในร่างนี้ แถมสวรรค์ยังให้พลังวิเศษอ่านความในใจคนมาด้วย เช่นนั้น... ข้าก็จะเป็นหลินชิงซวงให้ดีที่สุด’