กว่าจะถึงวันฝนซา Until the Rain

กว่าจะถึงวันฝนซา Until the Rain
โมริน

**คำโปรย**

เอ้ยไม่พร้อมจะมีลูก..."
"งั้นเธอก็คลอดมา" เขาบอกน้ำเสียงลอดไรฟัน "แล้วฉันจะเลี้ยงเขาให้เอง"

-----------
ในวัยที่ควรได้เดินตามความฝัน ได้สนุกกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กสาวคนหนึ่ง กลับต้องหยุดการเรียนเอาไว้เพื่อเตรียมตัวเป็นแม่และเลี้ยงดูเด็กที่กำลังจะเกิดมา
*********
"มีผัวแก่มันไม่ดีหรอก เธอยังเด็กมาก ฉันตายก่อนแน่นอน และในอนาคตข้างหน้า เธอยังต้องเจอคนอีกมากมาย อาจมีสักคนที่เธอถูกใจ อยากใช้ชีวิตด้วยกัน อยากสร้างครอบครัวด้วยกัน... ฉันก็ไม่ว่าอะไร"
ปรมัตถ์เหลือบมองอันดาเพียงแวบเดียว ก่อนหันกลับไปมองถนน
"ชีวิตมันคือการเรียนรู้ แต่ต้องเดินในทางที่ถูกที่ควร"
"จะให้เอ้ยมีผัวใหม่ให้ได้เลย"
อันดาถามเสียงงอน ๆ จนปรมัตถ์อดยิ้มไม่ได้
"ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเหงา อย่างน้อยตอนบั้นปลายชีวิต มีใครสักคนคอยอยู่ข้างกายก็ยังดี"
"เอ้ยรู้ แต่จะทำใจเห็นเอ้ยมีผัวใหม่ได้เร้ออ"
"กว่าจะถึงวันที่เธอจะมีได้ ก็ต้องรอฉันตายก่อน"
เขาปรายตามองอันดาอย่างคาดโทษ ทำเอาเด็กสาวได้ใจขึ้นมาทันที
เพราะคำตอบที่ฟังดูเหมือนพูดเล่น หากคนพูดกลับรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ล้อเล่นเสียทีเดียว
ต่อให้ปากจะบอกว่า หากวันหนึ่งอันดาได้พบใครสักคนที่เหมาะสม คนที่มีวัยใกล้เคียงกันและสามารถสร้างครอบครัวไปด้วยกัน เขาก็พร้อมจะยอมรับ
แต่เอาเข้าจริง ปรมัตถ์ไม่เคยทำใจได้เลย
เพียงแค่จินตนาการว่า วันหนึ่งจะมีผู้ชายคนอื่นเข้ามายืนอยู่ข้างกายเธอ หัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
"หึงเอ้ย หวงเอ้ยล่ะสิ"
เสียงใสถามขึ้นอย่างรู้ทัน
คนถูกถามถอนหายใจยาว ก่อนส่ายหน้าอย่างระอา ทำเหมือนไม่อยากตอบ
หวงสิวะ เมียทั้งคน!
**********
**ตัวอย่าง**

ปรมัตถ์นอนไม่หลับทั้งคืน เพราะในหัวมีแต่เรื่องของอันดาอยู่เต็มไปหมด เขาเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อหาเครื่องดื่มให้ตัวเองสร่างเมา ทว่าเมื่อเดินมาถึงห้องครัว กลับพบอันดานั่งอยู่เพียงลำพัง กำลังดื่มน้ำเต้าหู้
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวในชุดนักเรียน ค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปยังหน้าท้องที่ยังคงแบนราบ ราวกับพยายามมองผ่านเข้าไปให้เห็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของปรมัตถ์เจ็บหนึบ
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะมีอนาคตที่ดีแท้ ๆ กำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตในแบบที่ควรเป็น แต่กลับต้องมาสะดุดลงเพราะเรื่องที่เขาเป็นคนก่อ
"สอบเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องไปโรงเรียนอีก"
น้ำเสียงของปรมัตถ์ฟังดูเหมือนตำหนิ แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่กลับเป็น ความเป็นห่วง เขาเพียงกังวลว่าอันดาเพิ่งตั้งครรภ์ ร่างกายยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น หากต้องเดินทางไปโรงเรียนทุกวันอาจเกิดอันตรายขึ้นได้
"ก็จะไปจนกว่าจะปิดเทอมค่ะ"
อันดาตอบเสียงเบา ก่อนก้มหน้าดื่มน้ำเต้าหู้ต่อ ไม่อยากสบตากับคนตรงหน้า
"กินแค่นั้น สารอาหารจะไปถึงเด็ก..." ปรมัตถ์ชะงักไปกลางประโยค ก่อนรีบแก้คำพูดตัวเอง
"หมายถึง ลูกในท้องจะได้สารอาหารพอได้ยังไง"
อันดารู้สึกเบื่ออาหารจนแทบไม่อยากแตะอะไรเลย ปากของเธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากกินอะไร เมื่อเช้าป้าสุทำข้าวต้มไว้ให้ เพียงได้กลิ่นก็รู้สึกคลื่นไส้จนต้องรีบหนีออกมา
เธอจึงมานั่งดื่มน้ำเต้าหู้รองท้องแทน
"เอามานี่"
ปรมัตถ์เดินเข้ามา ก่อนหยิบแก้วน้ำเต้าหู้ไปจากมือเธอ
"ของของเอ้ย เอามานะคะ"
"แต่เธอเป็นของของฉัน บอกไว้เผื่อไม่รู้"
อันดาชะงักไปเล็กน้อย
"คุณเปรมไม่ใช่เจ้าของชีวิตเอ้ย"
"แต่ลูกในท้องของเธอคือลูกของฉัน" ปรมัตถ์สวนกลับทันที "และในฐานะคนให้กำเนิด เขามีสิทธิ์ได้รับสิ่งดี ๆ ตั้งแต่สารอาหารที่เธอกินเข้าไป"
"จะมายุ่งอะไรกับเอ้ยนักหนาคะ"
"ไม่ยุ่งก็คงไม่ได้"
ปรมัตถ์วางแก้วลงบนโต๊ะ จ้องมองเด็กสาวตรงหน้า
"เลิกต่อต้านฉัน แล้วทำตัวดี ๆ เสียที"
"เอ้ยขอตัวค่ะ"
อันดาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ทว่าปรมัตถ์กลับจับแขนเอาไว้
"วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน"
หญิงสาวหันขวับกลับมามอง ชักแขนกลับจนเป็นอิสระ
"เป็นใครคะ ครูประจำชั้นก็ไม่ใช่"
"เป็นผัวไง ดูไม่ออกเหรอ"
"หึ..."
อันดาแค่นหัวเราะ ก่อนยกแขนขึ้นกอดอก มองเขาอย่างท้าทาย ทั้งที่รู้ดีว่าปรมัตถ์ไม่ชอบให้เธอแสดงกิริยาเช่นนี้ใส่
"งั้นก็แสดงว่า ผู้หญิงทุกคนที่คุณเปรมเคยมีอะไรด้วย คุณเรียกว่าเมียหมดเลยสินะ"
"ฉันไม่เคยเรียกใครว่าเมีย เธอเองก็ไม่ใช่"
"แล้วบอกว่าเป็นผัวทำไม"
ปรมัตถ์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด แต่แววตากลับเจือความเอ็นดู
"พูดทำไมล่ะคะ"
เถียงเก่งจังโว้ย! นี่ถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่ ไอ้เปรมได้จับมาฟาดก้นให้หลาบจำแน่ ๆ
"พูดอะไรก็ฟังบ้าง..." ปรมัตถ์พยายามข่มอารมณ์ให้เย็นลง ทั้งที่ตลอดชีวิตเขาแทบไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของใครนัก แต่อันดากลับเป็นข้อยกเว้นที่ทำให้เขาต้องคอยระมัดระวังคำพูดและการกระทำของตัวเอง
"ไปเปลี่ยนชุด แล้วออกมากินข้าว"
"เอ้ยไม่หิวค่ะ"
"แต่ลูกฉันหิว" เขาตอกกลับทันที "อย่าให้ต้องสั่งซ้ำเป็นครั้งที่สอง และที่ฉันทำดีด้วยก็อย่าได้ใจ ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อลูกเท่านั้น"
"เอ้ยก็ไม่ได้สำคัญตัวผิดนี่คะ"
ปรมัตถ์ชักจะหมดความอดทนขึ้นมาทุกที
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจัดการกับอันดาอย่างไรดี ยิ่งเธอต่อต้าน และทำเหมือนไม่ยอมฟังอะไรเขา ความหงุดหงิดก็ยิ่งก่อตัวขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่
แล้วความคิดบ้า ๆ บางอย่างที่อยากทำโทษอันดาด้วยการกดให้จมเตียงพลันผุดขึ้นมาในหัว แม้เขาจะพยายามข่มมันเอาไว้สุดกำลังก็ตาม
"จิ๊..." ปรมัตถ์ขัดใจตัวเอง ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ
"ถ้าอีกห้านาทีไม่ลงมา ฉันจะไปตามถึงห้อง"
มองอันดาที่กำลังทำหน้าบึ้งใส่เขา
"ไม่ว่าเธอจะถามหาสิทธิ์อะไรในตัวฉัน ก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอและก็ลูก"
แล้วเขาก็สะบัดคอ เป็นเชิงสั่งให้เธอทำตามคำสั่ง
"ห้านาที" เขาย้ำ "อย่าให้ฉันต้องขึ้นไปตามจริง ๆ รับรองได้เลย เธอ..."
แม่งเอ๊ย!
ความคิดอกุศลผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว ทั้งที่เขาพยายามกดมันเอาไว้สุดกำลังแล้วแท้ ๆ
ปรมัตถ์หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเบือนหน้าหนี
--------
**คำแนะนำ**
ทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ และสามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้จากเว็บเด็กดี รีดอะไรต์ ธัญวลัยนะคะ
และซื้อผ่านหน้าเว็บราคาจะถูกกว่าค่ะ (Apple IOS ซื้อผ่าน web browser safari เน้อ)
ราคาปกติ 129 บาท
โปรโมชัน 89 บาท

**หมายเหตุ**
- ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างผู้ใหญ่กับผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
- การมีเพศสัมพันธ์กับผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
- ท้องในวัยเรียน
- ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ
-อ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อ (เพื่อประกอบการตัดสินใจ สามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้ที่เว็บออนไลน์ได้นะคะ)
-นิยายเรื่องนี้มี NC 2 ตอนค่ะ ไม่ฟีลกู้ด แต่ก็ไม่ดรามาหนัก หากไม่ตรงไทป์นักอ่าน ผ่านได้เลยน้าาา
--------
11 กันยายน 69