เจ้าสาวของครามันต์

เธอ และ เขา เติบโตมาด้วยกันทุกช่วงเวลา...
คนหนึ่งเฝ้ารักสุดใจ
แต่อีกคนกลับคิดกับเธอแค่ ‘น้องสาว’

และเมื่อถูกผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนให้แต่งงานกัน เขาก็รีบขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ทันที
"เราแต่งกันแค่ในนาม… แต่อยู่กันแบบพี่น้อง"

กระทั่งในค่ำคืนที่ทั้งคู่ตกเป็นของกันและกัน ทั้งที่เขากอดตักตวงความหวานล้ำและแนบชิดกันตลอดทั้งคืน แต่พอรุ่งเช้าเขากลับใจร้ายใส่ด้วยถ้อยคำที่เย็นชา
"อย่ารู้สึกเกินเลยกับพี่… เซ็กส์กับความรักมันคนละเรื่องกัน"

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะพยายามอดทนและทำหน้าที่ภรรยาดีแค่ไหน ทว่า… สิ่งที่เขาส่งกลับมาตอกย้ำเธอกลับมีเพียงประโยคเดิมซ้ำๆ
"ฟ้าคือน้องสาวที่ดีที่สุดของพี่"

*พี่ชายน้องสาวบ้านไหน เขาฟัดกันฉ่ำขนาดนั้น!*

จนกระทั่งในวันที่เธอตั้งท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา สิ่งที่ได้รับกลับมาจากปากของผู้ชายใจร้าย คือการผลักไสอย่างไรเยื่อใย
"พี่ไม่เคยคิดอยากมีลูก…"
"...ไม่อยากมีภาระ"
"ไม่อยากเอาชีวิตใครมาผูกติด มันยุ่งยาก"

ในเมื่อวันนั้นเขาเป็นคนผลักไสเธออย่างไม่ใยดี แล้ววันนี้... คนอย่างเขามีสิทธิ์อะไรมาคุกเข่าร้องขอความเป็นพ่อจากเธอ!
"ให้พี่ได้ดูแลฟ้านะฟ้า... ให้พี่ได้อยู่ข้างๆ ฟ้ากับลูกเถอะนะ"

และในวันที่เธอเลือกตัดเยื่อใยแล้วบอกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา… คนที่เคยบอกว่า ‘ลูก’ คือภาระที่เกลียดนักเกลียดหนากลับสติแตก ยอมคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าสมเพช
"ลูกใครก็ช่างเถอะฟ้า… ขอแค่เขาอยู่ในท้องของฟ้า พี่ก็พร้อมจะรักและดูแลเหมือนลูกแท้ๆ ของพี่เอง!"