ป้าตุ๊กแกสีฟ้า

"มี่รักป้านะคะป้าตุ๊ก มี่ไม่ยอมให้ใครเอาตัวป้าไปทรมานแบบนั้นอีกแล้ว มี่อยากอยู่ดูแลป้า อยากอยู่เคียงข้างป้าไปตลอดชีวิตเลยค่ะไม่ว่าป้าจะเป็นคนหรือเป็นตุ๊กแก มี่ก็รักและยอมรับในสิ่งที่ป้าเป็นได้ทั้งหมด"
___________________________________________________

"อย่าเอาป้าไป! เอากระเป๋าฉันคืนมานะ!"
ทว่าชายชุดดำกลับใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบยาสลบพุ่งเข้าอุดปากอุดจมูกของมณีญาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวดิ้นรนอยู่สองสามทีก็ค่อย ๆ อ่อนแรงและสลบพับลงไปกับพื้นศาลา ชายชุดดำรีบเอากระเป๋าผ้าและตัวของมณีญาขึ้นรถตู้แล้วเหยียบคันเร่งขับทะยานหนีหายไปกับสายฝนทันที

มณีญารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงห้าโมงเย็น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งที่ถูกปรับปรุงให้กลายเป็นห้องแล็บและสถานพยาบาลลับใต้ดิน หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืนพลางพุ่งไปที่ประตูกระจกบานใหญ่ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้าผ่านกระจกห้องกลับทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความเจ็บปวดใจจนภายในห้องโถงกระจกใส ป้าตุ๊กติกในร่างตุ๊กแกสีฟ้าอมเหลืองถูกจับขังเอาไว้ในตู้กระจก รอบ ๆ ตู้กระจกนั้นมีเตียงคนไข้ของพวกคนรวยระดับมหาเศรษฐีและพวกนักการเมืองที่มีแผลเน่าเปื่อย โรคผิวร้ายแรง หรือแผลเป็นตามร่างกาย สรุจยืนเอามือไพล่หลังส่งรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมสั่งการให้ลูกน้องใช้เหล็กคีบตัวของป้าตุ๊กและบังคับให้เจ้าตุ๊กแกใช้ลิ้นเลียรักษาแผลให้พวกคนรวยเหล่านั้นเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาก้อนโตหลายสิบล้านบาทต่อเคส

"อั๊บ... แอ๊..."
เสียงร้องของป้าตุ๊กติกแผ่วเบาและอ่อนแรงเต็มที ทุกครั้งที่ป้าแกโดนเหล็กบีบคอและบังคับให้เลียแผลสกปรกเหล่านั้น พลังสายรักษาของเธอจะถูกสูบออกไปจนร่างกายสีฟ้าเริ่มซีดหมองและอิดโรยราวกับกำลังจะหมดลมหายใจ

"ปล่อยป้าตุ๊กนะ ไอ้พวกสารเลว!ป้าแกไปทำอะไรให้พวกแกฮะ!" มณีญาตะโกนลั่นพลางเอาทุบประตูกระจกจนมือสั่นเทาสะอื้นไห้แทบขาดใจ เธอเพิ่งได้รู้ความจริงในวินาทีนี้เองว่า เพื่อนสนิทอย่างเกริกพลมีเบื้องหลังครอบครัวเป็นมาเฟียใจร้ายใจดำขนาดนี้

"ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกแม่หนู"
สรุจเดินขยับมาเคาะประตูกระจกแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน

"ตุ๊กแกสีฟ้าตัวนี้มันคือเครื่องผลิตเงินชั้นดีของกู กูจะใช้มันรักษาพวกคนรวยให้หมดเมืองเพื่อดึงเงินเข้าตระกูลอัศรา ขอบใจมึงมากนะที่พกมันมาให้กูจับได้ถึงมหาลัย ฮ่า ๆ ๆ"