ข้าลงเขาปราบผี มิได้มาหาสามี!

นักพรตขี้กลัว เก่งเรื่องช่วยผี แต่ดูคนไม่เป็น!จึงเก็บจอมมารกลับมาดูแล เพราะหลงเชื่อว่าเป็นบัณฑิตป่วยใกล้ตายคนหนึ่งทุ่มสุดตัวเพื่อรักษา… อีกคนก็ไม่ยอมหาย เพราะติดใจคนดูแล!

เขามองเห็นวิญญาณ สัมผัสเส้นกรรม และรับรู้ความเจ็บปวดของผู้ตายได้ ทว่าพรสวรรค์เหล่านี้กลับตกอยู่กับคนที่กลัวผีขึ้นสมองอย่างไป๋ลู่หลิน!

หลังทำหม้อหลอมโอสถระเบิด ศิษย์ปลายแถวแห่งหุบเขาเมฆาครามก็ถูกส่งลงเขาไปสะสางคดีคุณหนูผูกคอตาย หากทำไม่สำเร็จ ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับสำนักอีก

ระหว่างทางเขาพบบัณฑิตตกยากนอนหนาวสั่นอยู่ริมทาง ด้วยความสงสารจึงแบ่งทั้งเสบียงและเงินอันน้อยนิดให้ พร้อมรับอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมทาง โดยไม่ทันคิดว่าลำพังตนเองยังแทบเอาชีวิตไม่รอด

แต่ยิ่งเข้าใกล้ความจริงของคดี ลู่หลินก็ยิ่งพบเรื่องชวนสงสัย บัณฑิตผู้นี้ไม่มีท่าทีหวาดกลัวสิ่งใดเลย นอกจากจะถูกเขาทิ้งไว้ตามลำพัง

แล้วคนที่ต้องคอยพยุงเพราะอ่อนแรง… เหตุใดจึงรับตัวเขาไว้ได้มั่นคงทุกครั้งที่เกิดอันตราย?


"ทะ... ท่านบัณฑิต ตรงนั้นของท่านมัน..." ลู่หลินหน้าแดงเถือกถึงใบหู กัดริมฝีปากแน่น

"ข้าเป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ เมื่อมีเรือนร่างงดงามมาแนบชิด ย่อมต้องมีการตอบสนองเป็นธรรมดา เจ้าอย่าใส่ใจเลย" โหลวเยี่ยตอบหน้าตาย มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดเอาไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนมืออีกข้างค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของลู่หลิน

"ปราณหยินไปกระจุกอยู่ที่ท้ายทอยของเจ้า ข้าจำเป็นต้องใช้ ปาก ดูดพิษมันออกมา... อาจจะเจ็บสักหน่อยนะ ลู่หลิน"

ยังไม่ทันที่ลู่หลินจะได้เอ่ยถาม มือหนาก็รวบเส้นผมสีดำขลับของคนบนตักปัดไปด้านหน้า เปิดเปลือยลาดไหล่และซอกคอขาวผ่อง โหลวเยี่ยก้มหน้าลง ฝังจมูกโด่งสันสูดดมความหอมหวานของบุปผาสวรรค์ที่เจือปนไอหยิน ก่อนจะเผยอริมฝีปาก ครอบครองรอยต่อระหว่างลำคอและลาดไหล่อย่างตะกละตะกลาม