การเดินทางสู่ดวงดาว

จนกว่าเราจะพบกันใหม่ใต้แสงดาว
การจากลาคือบททดสอบที่โหดร้ายและเจ็บปวดที่สุดของความรัก
โดยเฉพาะการจากลากับสิ่งมีชีวิตที่เข็มนาฬิกาของพวกมันเดินเร็วกว่าเราหลายเท่านัก
ในวันที่ลมหายใจสุดท้ายของพวกเขาสงบนิ่งลง มนุษย์เรามักเผลอลงโทษตัวเองด้วยความรู้สึกผิด
เราคิดซ้ำไปซ้ำมาว่าเรายังกอดเขาได้ไม่แน่นพอ ยังดูแลเขาได้ไม่ดีพอ หรือไม่อาจยื้อยุดเวลาให้เขาอยู่เคียงข้างเราได้นานกว่านี้
ก่อนหลับตาลง
หากดวงวิญญาณสี่ขาเหล่านั้นสามารถเปล่งภาษามนุษย์ได้สักครั้งผมเชื่อเหลือเกินว่า ถ้อยคำแรกและถ้อยคำสุดท้ายที่พวกเขาปรารถนาจะบอกเรา...
หาใช่คำตัดพ้อต่อความเจ็บป่วยหรือความตายไม่
หากแต่คือคำขอบคุณอันลึกซึ้ง ขอบคุณที่ยอมเปิดประตูต้อนรับ ขอบคุณที่ช่วยต่อลมหายใจในคืนฝนหนาว
และขอบคุณที่ทำให้ชีวิตสั้น ๆ อันไร้ค่าของสัตว์ตัวหนึ่ง ได้มีโอกาสรู้จักกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล... ที่เรียกว่าความรัก
หากในวันนี้ คุณกำลังมองดูชามอาหารที่ว่างเปล่า
มองดูเบาะนอนผืนเก่าที่ไร้รอยยุบตัว หรือแผ่นอกที่ปราศจากไออุ่นคุ้นเคย
ขอให้คุณสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วรับรู้ไว้เถอะว่า สายใยแห่งความผูกพันอันบริสุทธิ์ไม่เคยสูญสลายไปพร้อมกับสังขาร
พวกเขาไม่ได้หายไปไหน
พวกเขาเพียงแค่คืนร่างกายผืนนี้กลับสู่ธรรมชาติ แล้วออกเดินทางไปสถิตอยู่บนหมู่ดาว... ดวงที่อบอุ่นและสว่างไสวที่สุดบนฟากฟ้า
เพื่อเฝ้ามอง โอบกอด และรอคอยการพบกันใหม่อีกครั้ง
เสมอมา... และตลอดไป