ม่านหมอกแห่งความทรงจำ

หากสิ่งที่คุณกอดไว้แนบอก... แท้จริงแล้วไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้
บนข้อมือซ้ายของ ริน มียางรัดผมผ้าสีเหลืองเก่าคร่ำคร่ารัดแน่นจนเนื้อบุ๋มลึก มันคือสายสะดือเส้นสุดท้ายที่ล่ามเธอไว้กับวิญญาณของลูกสาวผู้ล่วงลับ และผลักให้เธอจมดิ่งสู่ขอบเหวแห่งความวิปลาส
กระทั่งวันที่เธอตอบรับข้อเสนอของ นายแพทย์ปิติ จิตแพทย์ผู้สุขุมอารี ให้เข้ามาทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลลูกสาววัยหกขวบในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ที่นั่นมี วิภา ภรรยาของหมอที่นอนรอความตายอยู่ในความมืดด้วยความรู้สึกผิดว่าตนเป็นต้นเหตุที่พรากชีวิตลูก และมี เด็กหญิงในชุดกระโปรงลินินสีครีม นั่งคุดคู้อยู่ริมหน้าต่างห้องนอนสีขาวชั้นสาม
รินคิดว่าเธอได้รับโอกาสในการไถ่บาป... เธอตักซุป ป้อนข้าว เล่านิทาน และพยายามบรรจงมัดผมหางม้าให้เด็กคนนั้นด้วยยางรัดผมสีเหลืองที่เธอหวงแหนที่สุด
ทว่า... ทุกครั้งที่คลายมือออก ยางรัดผมกลับร่วงหล่นผ่านอากาศธาตุลงสู่พื้นไม้ปาเกต์ ไม่มีเส้นผมหลุดติดมา... ไร้รอยยับบนเบาะหนัง... ไร้เงาสะท้อนในกระจกเงา
เด็กหญิงคนนี้คือเหยื่อที่ถูกลักพาตัวมาขังไว้เพื่อทดแทนลูกสาวที่ตายไป? หรือเป็นเพียงภาพจำลองอันวิปริตที่ถูกถักทอขึ้นมาจากความโศกเศร้า สารเคมี และจิตวิทยาชักนำของหมอผู้ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้?
ท่ามกลางพายุคลั่งที่กำลังจะพังทลายคฤหาสน์แห่งนี้ รินต้องเลือกระหว่างการหลับตาเสพสมภาพลวงตาอันแสนอบอุ่น หรือยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันหนาวเหน็บ... แม้มันจะกรีดเฉือนหัวใจของความเป็นแม่จนแหลกสลายก็ตาม