คนไข้เวลาสองทุ่ม

สองทุ่มตรง ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ... บานประตูกระจกที่ลงกลอนแน่นหนาถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบงัน
พร้อมกับการมาถึงของกลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกมะลิป่า และหญิงวัยกลางคนในชุดคาร์ดิแกนสีเทา ผู้ก้าวเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้อาร์มแชร์เพื่อสารภาพตราบาปแห่งการทอดทิ้งลูกชายไว้ข้างถนนเมื่อสามสิบปีก่อน
สำหรับ นายแพทย์ธีรภัทร จิตแพทย์ผู้สุขุม เยือกเย็น และปิดตายหัวใจจากอดีต เคสให้คำปรึกษาที่ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้านี้ควรจะเป็นเพียงภาพสะท้อนของความเจ็บปวดทั่วไป ทว่าคำสารภาพของหญิงตรงหน้ากลับค่อยๆ กะเทาะเปลือกกำแพงแก้วที่เขาเพียรสร้างมาทั้งชีวิต เมื่อรายละเอียดทุกอย่างตรงกับความทรงจำวัยเด็กที่เขาพยายามลบล้าง โดยเฉพาะรอยด้ายสีฟ้าที่ปักเป็นรูปดาวบนเศษผ้าเช็ดหน้าผืนเก่า
ทว่าความจริงที่ค้นพบ ณ ปลายทางกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าสายฝน... เมื่อมรณบัตรทางการแพทย์ระบุชัดเจนว่า หญิงคนนี้ได้สิ้นลมหายใจไปแล้วสองสัปดาห์ก่อนหน้า
เธอคือภาพหลอนที่จิตใต้สำนึกอันแตกสลายสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง? หรือคือดวงวิญญาณที่ปฏิเสธความตาย เพื่อกลับมาทวงถามคำว่าให้อภัยเป็นครั้งสุดท้าย?
ร่วมเดินทางฝ่าม่านหมอกแห่งจิตวิทยา ปริศนาซ่อนเร้น และบาดแผลอันลึกซึ้งของความเป็นแม่ ที่จะพิสูจน์ว่า แม้ลมหายใจจะดับสูญและกาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด... แต่สายใยแห่งความรักอันบริสุทธิ์ จะไม่มีวันถูกลบเลือนไปกับสายฝนชั่วนิรันดร์