กาลครั้งหนึ่ง...ตลอดกาล

คงดีไม่น้อยถ้าเราสองคนผมขาวไปด้วยกัน มีรอยเหี่ยวย่น และทำอะไรเชื่องช้าไปพร้อมกัน ธรรศจะเป็นยังไงน้า? เขาจะยังมองเธอด้วยสายตาแสนรักเหมือนทุกวันไหม หรืออาจจะเบื่อยายแก่คนนี้เต็มทนแล้ว ไม่หรอก! ผู้ชายคนนี้รักฉันจะตาย

********************************
"ฮึก ๆ ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก"
เมื่อร้องไห้หนักเข้าจึงเริ่มมีอาการหายใจไม่ออก ธรรศหันข้างพยายามพูดปลอบใจอีกฝ่าย
"ใจเย็นนาด จะถึงรถแล้ว"
เขาเร่งฝีเท้าสุดชีวิตหมายจะไปถึงรถให้เร็วที่สุด แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นในชีวิตจริงเสมอ ด้วยความที่รีบจัดทำให้ชายหนุ่มกึ่งวิ่งกึ่งเดินพานให้หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังมีอาการพะอืดพะอมจากแรงกระเพื่อมต่าง ๆ
"อื้อ...อะ อ้วกกกก"
พรวด! ขณิกาอาเจียนรดหัวชายหนุ่มกองใหญ่เป็นเหตุให้อีกฝ่ายหยุดอยู่กับที่แทบจะทันที เขาก้มมองพื้นเห็นน้ำใส ๆ หยดเป็นทางตรงหว่างขาตนเองพร้อมกับความรู้สึก ‘อุ่น’ บริเวณแผ่นหลัง
"อื้อ ฉี่เสร็จแล้ว...ไปได้"
ประโยคนี้ของขณิกาทำให้ธรรศมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่คิดไว้ไม่ผิดสักนิด นอกจากจะหนักหัวเพราะ ‘อ้วก’ ของเธอแล้ว แผ่นหลังของเขายังชุ่มไปด้วยน้ำปัสสาวะร้อน ๆ แถมอีกฝ่ายยังแนบหน้าถูไถกับกองอ้วกของตนอีกต่างหาก
‘นี่มันวันเหี้ยอะไรวะเนี่ย’ ธรรศได้แต่คิดในใจเช่นนี้

********************************
รบกวนดาวน์โหลดตัวอย่างเพื่อเป็นการตัดสินใจซื้อนิยายนะคะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ

********************************