ชายาเถื่อนขององค์รัชทายาท

สายลมแห้งแล้งพัดผ่านผืนหญ้ากว้างใหญ่ของแดนใต้ กลิ่นอายของดินและควันไฟจากการล่าสัตว์คือสิ่งที่คุ้นเคยของชนเผ่าพเนจร ทว่าในยามนี้ จุดสนใจของคนทั้งเผ่ากลับมาอยู่ที่กระโจมกลางค่าย

ร่างบอบบางแต่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามเนื้อและแววตาดุดั่งพญาเสือดาวของอาหลัน กำลังยืนเท้าสะเอว มองสำรวจร่างที่นอนหมดสติหายใจรวยรินอยู่บนกองฟาง นางเป็นถึงบุตรีหัวหน้าเผ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนและเด็ดเดี่ยว วันนี้นางเป็นคนพบชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ตกจากหน้าผาสูงชันลงมานอนจมกองเลือด

เมื่อตรวจสอบดูแล้ว แม้เสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดีจะบ่งบอกว่าเขาเป็นคนชนชั้นสูงจากเมืองหลวง แต่สภาพร่างกายกลับมีบาดแผลฉกรรจ์ และที่สำคัญ... เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา เขากลับสูญเสียความทรงจำ จำไม่ได้แม้แต่ชื่อของตัวเอง

ในยามที่เผ่าของนางกำลังประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานชายเพื่อไปทำเหมืองและล่าสัตว์ อาหลันจึงไม่ได้มองเขาเป็นแค่คนเจ็บ แต่มองเห็นแรงงานชั้นดี ที่ฟ้าประทานมาให้

กว่า 2 สัปดาห์ที่เขาหลับไป... ในที่สุดเขาก็ฟื้น และแผลตามร่างกายก็เริ่มดีขึ้น

"ฟื้นแล้วก็ดี..." เสียงหวานใสหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่คนเจ็บพยายามกะพริบตาตื่นขึ้นมามองนางด้วยความงงงวย

"ที่นี่... ที่ไหน ข้าคือใคร" เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม ดวงตาคมกริบฉายแววสับสน

อาหลันหรี่ตามองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะสะบักสะบอมแต่ก็ยังดูโดดเด่น นางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากตั้งชื่อให้เขาตามอำเภอใจ

"ในเมื่อเจ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ และข้าขี้เกียจเรียกไอ้คนไร้นาม... ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าชื่อ อาโกว (แปลว่า เจ้าหมาโง่) ก็แล้วกัน"

ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ทักท้วงชื่อสุดเฉิ่มที่นางตั้งให้ อาหลันก็กระชากคอเสื้อเขาเข้ามาใกล้ ก่อนจะประกาศิตกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

"จำไว้ อาโกว... ตั้งแต่วันนี้ไปเจ้าเป็นสามีของข้า และถ้าไม่อยากโดนโยนให้หมาป่ากิน เจ้าต้องทำงานใช้หนี้ค่ารักษาและค่าข้าวในกระโจมของข้า เริ่มจากพรุ่งนี้เช้า... แบกฟืนสามหาบ ล่าสัตว์สองตัว และซ่อมหลังคากระโจมซะ"

ชายหนุ่มในร่างของอาโกว ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ร่างกายก็ถูกตีกรอบด้วยพันธนาการแห่งทุ่งหญ้าและความโหดเหี้ยมของภรรยาจำเป็นเสียแล้ว