หลังหลั่งน้ำตาหลากจะงอกงามขึ้นจูบฟ้า

พฤศจิกายน 2568 ฟ้าเทฝนท้นท่วมเมืองหาดใหญ่และภาคใต้ตอนล่างของไทยหนักสุดในรอบหลายสิบปี ผู้คนบาดเจ็บล้มตาย บ้านเรือนเสียหาย แสงไฟดับ บรรยากาศเปรอะเปื้อนความหม่นมืด เสียงหัวเราะถูกแทนที่ด้วยเสียงร่ำไห้ ความกลัวยึดครองอาณาเขตสร้างกำแพงล้อมผู้คนไว้เกือบสัปดาห์ เป็นเจ็ดวันที่ในสถานการณ์ปกติอาจแสนสั้น แต่ท่ามกลางมวลน้ำสีโคลน ท้องที่ร้องหิว และร่างกายหนาวเหน็บสั่นเทา เจ็ดวันนั้นช่างยาวนานราวกับทั้งชีวิตของใครหลายคน เป็นห้วงเวลาที่รู้สึกว่าชีวิตขึงกลางอยู่หว่างความเป็นกับความตาย ขณะที่ความหวังและความท้อแท้ก็สู้รบปรบมือกันจนเหน็ดเหนื่อย