เมียที่เขาไม่เคยรัก

รินลดารู้ตั้งแต่วันแต่งงานว่า หัวใจของธีร์มีเจ้าของอยู่แล้ว

เธอไม่เคยขอให้เขาลืมพาขวัญ เพียงหวังว่าสักวันอาหารมื้อดึกที่เธอรอ ภาพถ่ายที่เธอทำให้ร้าน และบ้านที่เธอประคอง จะมีค่ามากพอให้เขาหันมามอง

สี่ปีต่อมา เธอพบว่าของหวานจานสำคัญในร้านใหม่ยังใช้ชื่อผู้หญิงคนนั้น ส่วนชื่อของภรรยากลับไม่เคยปรากฏในเครดิตใด

รินลดาจึงหยุดรอ เก็บของออกจากบ้าน และวางเอกสารขอแยกทรัพย์สินไว้ข้างอาหารเย็นมื้อสุดท้าย

ธีร์เคยคิดว่าเธอจะอยู่ตรงนั้นเสมอ จนบ้านไม่มีไฟเปิดรอ จานทุกใบในร้านดูไร้ชีวิต และคนที่เคยรู้ใจเขาโดยไม่ต้องถามกลับมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า

คราวนี้คนที่รออยู่หน้าประตูจึงเป็นเขา—และคนที่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเปิดหรือไม่ คือเธอ