ทะลุมิติมาในนิยายเพื่อแก้ไขปมในวัยเด็กของตัวร้ายธงแดง

จู่ๆ ก็ได้กลายเป็นมารดาของตัวร้ายในนิยาย เด็กน้อยวัยสามขวบที่ถูกมารดาเมินเฉยไม่ใส่ใจทั้งยังขับไล่ไปให้พ้นหน้า ส่วนบิดาก็เคร่งครัดเกินกว่าจะเข้าใจว่าลูกต้องการสิ่งใด ทำให้เขาเติบโตมาพร้อมกับความรู้สึกบิดเบี้ยว กลายเป็นคนไม่สนใจความรู้สึกของผู้อื่น อยากได้สิ่งใดก็จะใช้กำลังบีบบังคับมา รวมถึงสตรีที่ตนหมายปองด้วย

ในเมื่อสวรรค์ส่งนางมาแล้ว นางก็ควรทำอะไรสักอย่าง เพราะไม่อาจปล่อยให้เด็กที่บริสุทธิ์ผุดผ่องเติบโตไปเป็นคนชั่วได้



******

" ที่ข้ามาในวันนี้เพราะอยากถามท่านตามตรงว่า ท่านคิดจะส่งนางไปเป็นอนุของเซียวหย่งอวี้งั้นหรือ "

" ใช่ เด็กคนนี้เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย หากท่านรับนางไปเป็นอนุของคุณชายสามรับรองว่านางไม่สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้ท่านแน่ "

" หึ เรื่องในครอบครัวข้าจำเป็นต้องให้ท่านยุ่งหรือ "

" ข้าทำไปเพราะหวังดี อยากให้เซียวหย่งอวี้มีที่พึ่งพาทางจิตใจ เพราะด้วยตำแหน่งที่สูงส่งของท่านคงไม่รู้จักเอาใจสามีกระมัง ข้าได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อนท่านเกือบทำเขาหัวแตกด้วยนี่ "

" ท่านเป็นคนที่มีเมตตายิ่งนัก รู้จักหาอนุให้ลูกเลี้ยงก็เป็นด้วย "

" อย่าแบ่งแยกว่าลูกจริง ลูกไม่จริงเลย ตั้งแต่ข้าแต่งงานกับท่านเสนาบดีมา ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเกิดจากอนุคนไหนข้าก็รักเหมือนลูกตัวเองทั้งนั้น "

" หมายความว่า ต่อให้พ่อสามีมีอนุหรือลูกอีกกี่คนท่านก็ไม่โกรธเกลียดพวกเขาใช่หรือไม่ "

" ใช่ เพราะมันเป็นหน้าที่ของสตรีเช่นพวกเราอยู่แล้วที่ต้องปรนนิบัติสามีให้ดีที่สุด "



*******

" นะ...นี่พวกเจ้าคือ...."

" คารวะฮูหยิน " หญิงงามทั้งห้าย่อกายทำความเคารพพร้อมกัน ก่อนมีสตรีนางหนึ่งพูดขึ้นว่า " องค์หญิงใหญ่ส่งพวกข้ามาปรนนิบัติท่านเสนาบดีเซียวเจ้าค่ะ "

" อะไรนะ นะ...นางส่งพวกเจ้ามางั้นหรือ "

" นางฝากมาบอกว่าเรื่องที่ฮูหยินสั่งสอนนางเมื่อหลายวันก่อนนางเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ดังนั้นจึงอยากตอบแทนความหวังดีของท่าน ด้วยการส่งพวกเรามาปรนนิบัติท่านเสนาบดีเซียว เพื่อช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยล้าของท่านเจ้าค่ะ " หัวหน้านางคณิกาเป็นคนพูด

" ข้าไม่ต้องการ พวกเจ้ากลับไป " ใบหน้าของเซียวฮูหยินเขียวคล้ำไปกว่าครึ่ง รู้สึกขุ่นเคืองมู่จื่ออิงยิ่งนักที่กล้าทำเช่นนี้กับนาง

" กลับไม่ได้เจ้าค่ะ องค์หญิงใหญ่ประทานพวกเราให้ท่านเสนาบดีเซียวแล้ว ฉะนั้นพวกเราต้องอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ "

พูดจบ นางก็ยกห่อผ้าที่เตรียมมาให้อีกฝ่ายดู เชิงบอกว่าเสื้อผ้าพวกนางก็ตระเตรียมมาหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เซียวฮูหยินเลิกขวางประตูพวกนางก็สามารถเข้าไปด้านในได้แล้ว

" จะบ้าหรือไร ทำเช่นนี้เท่ากับเป็นการยัดเยียดกันชัดๆ "

หัวหน้านางคณิกาหัวเราะขำขันกับพวกที่มาด้วยกัน ก่อนจะพูดกับเซียวฮูหยินต่อว่า " จะบอกว่าเป็นการยัดเยียดก็ไม่ได้ เรียกว่าต่างคนต่างตอบแทนความหวังดีของกันและกันจะดีกว่า ท่านหาอนุมาให้สามีนาง ส่วนนางก็หาอนุมาให้สามีท่านเช่นกัน ต่างคนต่างทำสิ่งที่ควรทำ นางฝากให้ข้ามาบอกท่านเช่นนี้เจ้าค่ะ "



**********