แด่มนุษย์ผู้ตายซาก

หากชีวิตของคุณถูกจำกัดไว้เพียง 90 วันตามกฎธรรมชาติ คุณจะใช้มันอย่างไร?
และถ้าคุณมีเวลาเหลือเฟือนับร้อยปี... เหตุใดคุณจึงยินดีตายทั้งเป็นตั้งแต่วันแรกที่ยอมสวมหน้ากาก?
นี่คือบันทึกรสเลือด 12 สัปดาห์ของยุงชราปีกแหว่ง ขาขาดข้าง และไร้ซึ่งเรดาร์นำทาง ผู้มีชีวิตรอดข้ามผ่านขีดจำกัดของเผ่าพันธุ์จนกลายเป็นตำนาน ทว่าในการออกล่าหยดเลือดเพื่อประทังลมหายใจงวดสุดท้าย มันกลับต้องเผชิญหน้ากับ "สารพิษชีวภาพ" ในร่างกายของมนุษย์เมืองใหญ่ ตั้งแต่เลือดรสขมปี๋ของพ่อแม่จอมบงการ เลือดหวานเลี่ยนของเด็กหนุ่มติดจอ เลือดหนืดข้นของหญิงสาวผู้ทอดทิ้งตัวเอง ไปจนถึงเลือดอาบฟอร์มาลีนของมหาเศรษฐีเฒ่าผู้กลัวความตายจนลืมมีชีวิต
ผ่านสายธารเลือดเหล่านั้น ยุงชรามองเห็นแผนผังเขาวงกตขนาดยักษ์ที่มนุษย์ร่วมมือกันสร้างขึ้น เพื่อกักขังและส่งต่อความเจ็บปวดให้กันเป็นทอด ๆ โดยมีเพียงชายไร้บ้านใต้สะพานเหล็กเท่านั้น ที่กล้าหาญพอจะฉีกกระชากโซ่ตรวนจอมปลอมออก จนเหลือเพียงเนื้อแท้ของลมหายใจ
วรรณกรรมตลกร้ายสายดาร์กที่จะตบหน้าอัตตาของสัตว์ประเสริฐอย่างเจ็บแสบ ชวนคุณก้มมองรอยคันสีแดงบนผิวหนัง แล้วตั้งคำถามกับตัวเองใหม่อีกครั้ง...
ระหว่างยุงพิการที่ใช้ชีวิตอย่างซื่อตรงจนวินาทีสุดท้าย
กับมนุษย์สมบูรณ์พร้อมที่กำลังหมดลมหายใจอยู่ในห้องแอร์
ใครกันแน่... คือผู้ที่ตายซากอย่างแท้จริง?