เหนือหัวใจภาคี เล่ม 5 ภาค มะต๋าว

"นั่นลูกเต้าเหล่าใครเหนือ" ภาคีเดินเข้ามาดูหน้าหนูน้อยในห่อผ้าอ้อม
"ลูกเปิ้นเองป้อเลี้ยง ยังไงป้อเลี้ยงช่วยอุปการะมะต๋าวมันหน่อยเน้อ เปิ้นเพิ่งจะมีลูกกับเมียคนที่สามเป๋นคนแรก ทั้งที่ก็มีเมียมาหลายคน แต่เปิ้นก็บ่าเข้าใจ๋ว่าทำไมลูกถึงมาเกิดกับอีแม่สลิ๊ดดกจะอี้" อินเหลาทรุดตัวลงกอดขาภาคี
"ไอ้อินไอ้บะละทู (คนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว) คิงนี่มันหาเรื่องให้ฮาไม่เว้นแต่ละวัน" ภาคีตวาด
"พี่คีคะเหนือสงสารหนูน้อย ดูสิคะอายุน่าจะสักเจ็ดแปดเดือนเองใช่ไหมคุณอิน" เหนือฟ้ากระเตงทารกน้อยให้สามีดูแววตากลมใสของมะต๋าว
"ถูกแล้วคุณนาย มะต๋าวเพิ่งจะครบแปดเดือนเมื่อไม่กี่วันนี่เอง" อินเหลาบอกอย่างหมดแรงแล้วทิ้งตัวลงกับสนามหญ้า
บะแต๋งจึงเข้ามาตบ ๆ บ่าพี่เลี้ยงของตน "บ่าต้องกิ๊ดมากเน้อน้าอิน หมู่เฮาจะจ้วยกั๋นเลี้ยงมะต๋าวเอง" เด็กชายเอ่ยปากบอกรีบลุกขึ้นไปลูบหัวทารกน้อย
"แอ้..แอ้" มะต๋าวเริ่มอ้อแอ้
เมื่อได้สบตากับเด็กน้อยบะแต๋งก็ยิ่งรู้สึกผูกพันเสมือนมีสายใยที่ถักทอร้อยเชื่อมตนกับมะต๋าวเอาไว้ด้วยกัน "ป้อแต๋งหลงฮักน้องซะแล้วเลี้ยงน้องได้ก่อ" ในที่สุดเด็กชายก็ตัดสินใจขอพ่อตรง ๆ
"ปาขี้!!" แฝดสามตะโกนเรียกพ่อพร้อมกับวิ่งนำนิ่มฟ้ากับน่านฟ้าเพื่อเข้ามาดูน้องบ้าง "ฉี่ขอผ่อน้องโตย งิ้วผ่อโตย ดอก็จะผ่อน้องพ่อง"
"ใจเย็นค่ะเดี๋ยวแม่ให้ดูนะ" เหนือฟ้าย่อตัวลงทำให้พี่น้องทั้งหกคนรุมล้อมกันเข้ามาดูหน้าน้อง มะต๋าวเบิกตาโตด้วยความตกใจเพราะหนูน้อยงุนงงที่มีมนุษย์หลายหน้ากำลังก้ม ๆ เงย ๆ มองตนเอง แต่กระนั้นหนูน้อยกลับไม่กลัวและพยายามจ้องมองทุกคนด้วยสายตาไร้เดียงสา
"แอะแอ้!" มะต๋าวพยายามห่อปากพ่นน้ำลายเล่นเพื่อทักทายพี่ ๆ
"น้องยะน้ำพุได้โตยก๊ะหรือปี๋กะยึดย่างน้อง" น้ำเงี้ยวจิ้มลงบนแก้มอูมของน้องอย่างลังเล เพราะกลัวว่าผีกะจะสิงร่างน้องอยู่
"น้องเล่นน้ำลายลูกบ่าใจ้น้ำพุ แล้วผีกะก็บ่าได้ยึดร่างน้องโตย เฮ้อ..." ภาคีรีบตอบปัญหาคาใจน้ำเงี้ยว
"ตัวน้องมีจุดสีแดงโตยอี่แม่ โถฉงฉัยยุงขบน้อง" แป้งจี่สังเกตเห็นน้องมีจุดแดงตามตัวเด็กหญิงรู้สึกสงสารน้องจับใจ
พอแป้งจี่บอกแบบนั้นหมูยอก็รีบเอานิ้วถูไถไปที่จุดแดงบนมือและแขนของมะต๋าว "ดอจะตายาให้น้องเอง"
"น้องน่าฮักขนาด มาเป๋นน้องคนที่เจ๋ดของปี้เน้อ บ้านเฮาจะได้มีควายเจ๋ดตัวซะที" นิ่มฟ้าพูดปลุกใจพ่อกับแม่
"เปิ้นดีเอ็นดูน้องจังตี้ถูกแม่ทิ้ง" น่านฟ้ากำมือของทารกน้อยด้วยความสงสาร มะต๋าวจึงคว้านิ้วของพี่ไปกำเล่น
เหนือฟ้าโล่งอกที่ลูกทุกคนชอบเด็กทารก เหลือแต่สามีของเธอคนเดียวเท่านั้นที่กำลังยืนครุ่นคิดพิจารณา "พี่คีขา"
ภรรยาเอ่ยเสียงหวานทีไรใจเขาก็สั่นระริกทุกที สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ทุกรอบ ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะชนะเธอ
"ตกลงครับ งั้นพี่จะรับมะต๋าวไว้เป็นลูกคนที่เจ็ดของครอบครัวเรา" ภาคีคลี่ยิ้มแล้วยื่นมือไปโอบไหล่เหนือฟ้าที่กำลังอุ้มทารกน้อย พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงก้มลงจุ๊บแก้มมะต๋าวเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาเต็มใจรักและดูแลเด็กน้อยอาภัพแม่คนนี้