โม้ ให้โลกจำ

ตั้งแต่เด็ก เราถูกสอนว่า อย่าโม้

อย่าโม้ว่าจะรวย
อย่าโม้ว่าจะประสบความสำเร็จ
อย่าโม้ว่าจะทำในสิ่งที่คนอื่นยังทำไม่ได้

เพราะคำว่า "ขี้โม้" ถูกใช้เป็นเครื่องมือทำให้คนหยุดฝัน หยุดพูด และหยุดกล้าคิดเรื่องใหญ่

หลายคนจึงเลือกเก็บความฝันไว้ในใจ ไม่ใช่เพราะทำไม่ได้ แต่เพราะกลัวเสียงหัวเราะ กลัวคำดูถูก และกลัวสายตาของผู้คน

จึงมีคนจำนวนมากใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ ไม่ใช่เพราะไม่มีความฝัน แต่เพราะไม่กล้าประกาศมัน

แต่ลองสังเกตดูให้ดี

แทบทุกความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่บนโลกใบนี้ เคยถูกเรียกว่า "โม้" มาแล้วทั้งนั้น

วันที่ยังไม่มีใครเห็นผลลัพธ์ ความฝันคือคำโม้

วันที่ผลลัพธ์ปรากฏ คำโม้กลับถูกเรียกว่า "วิสัยทัศน์"

สิ่งเดียวกัน

ต่างกันแค่เวลา

หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ชวนให้โม้เพื่อเอาชนะคนอื่น

ไม่ได้ชวนให้โม้เพื่อสร้างภาพ

และไม่ได้ชวนให้โม้ในสิ่งที่ไม่มีวันลงมือทำ

แต่ชวนให้โม้ เพื่อสร้างแรงกดดันให้กับชีวิตตัวเอง

เมื่อความฝันถูกพูดออกไป มันจะกลายเป็นคำมั่น เมื่อคำมั่นถูกประกาศออกไป มันจะกลายเป็นแรงผลัก และเมื่อแรงผลักมากพอ มันจะเปลี่ยนคำว่า "ขี้โม้" ให้กลายเป็นคำว่า "คนสำเร็จ"

คำดูถูกจึงไม่ใช่อุปสรรคของคำโม้

แต่เป็นราคาที่ต้องจ่ายของคำโม้

และคนที่ยอมจ่ายราคาได้เท่านั้น จึงจะเปลี่ยนคำโม้ให้กลายเป็นความจริง

หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้เป็นคนขี้โม้

แต่สอนให้รับผิดชอบทุกคำที่โม้ออกไป

เพราะคำโม้ที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่คำโม้ที่ทำให้คนเชื่อ

แต่คือคำโม้ที่วันหนึ่ง ไม่ต้องอธิบายอะไรอีก

เพราะผลงาน ได้พูดแทนทุกคำแล้ว.