วาสนาพยากรณ์

หลินอวี้หนิงในวัยห้าขวบเกือบตายเพราะจมน้ำ และหลังจากรอดชีวิตกลับมา นางก็เริ่มมองเห็นภาพบางอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้น

บางครั้งเป็นสถานที่ บางครั้งเป็นภัยพิบัติ บางครั้งเป็นอาหารประหลาดที่นางไม่เคยรู้จัก และบางครั้งก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของอนาคตที่แม้แต่นางเองยังไม่เข้าใจ

ในวันที่ไม่มีญาติ ไม่มีทรัพย์สิน และไม่มีครอบครัวใดต้องการรับเด็กหญิงร่างกายอ่อนแอไปเลี้ยง ครอบครัวชาวนายากจนสกุลซ่งกลับยื่นมือให้นาง แม้ในยุ้งจะมีข้าวไม่มาก เสื้อผ้ายังเต็มไปด้วยรอยปะ และในบ้านมีบุตรชายให้เลี้ยงดูอยู่แล้วถึงสองคน

จากเด็กกำพร้าที่เคยคิดว่าตนต้องทำงานแลกข้าวทุกคำ อวี้หนิงจึงได้รู้จักคำว่า "บ้าน" เป็นครั้งแรก

เมื่อภาพที่นางเห็นพาไปพบสิ่งซึ่งอาจช่วยให้ชีวิตของครอบครัวดีขึ้น เด็กหญิงจึงเริ่มต้นจากความคิดง่าย ๆ เพียงอย่างเดียว หากท่านพ่อท่านแม่ไม่ต้องอด หากพี่ชายทั้งสองได้กินอิ่ม และหากบ้านหลังนี้อยู่ได้ดีขึ้นอีกสักนิด นางก็อยากลองทำทุกอย่างที่ตนพอจะทำได้

จากของป่าที่ไม่มีใครเหลียวแล สู่อาหารรสชาติแปลกใหม่ จากร้านเล็ก ๆ ของครอบครัว ไปจนถึงเส้นทางการศึกษาของพี่ชายคนโตซึ่งยาวไกลเกินกว่าที่เด็กชาวนาในหมู่บ้านเล็ก ๆ คนหนึ่งเคยคาดคิด

แต่ภาพอนาคตไม่ได้ปรากฏขึ้นทุกครั้งที่นางต้องการ และสิ่งที่เห็นก็ไม่เคยชัดเจนพอจะบอกว่าควรเดินไปทางใด

บางเรื่องจึงต้องลองเอง บางครั้งก็ต้องผิดพลาด และบางสิ่งที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ต่อให้นางมองเห็นอนาคตได้ ก็ไม่แน่ว่าจะมองออกเสียด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างกายนางมาตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในบ้านซ่ง และเคยเป็นเพียง "พี่ใหญ่" ที่นางคิดว่าจะเรียกเช่นนั้นไปตลอดชีวิต