เมื่อฮองเฮาหวนคืน

กู้ชิงเหยายิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น นางบริสุทธิ์ นางรู้ดีที่สุดว่าไม่เคยทรยศผู้ใด แต่คนเหล่านั้นกลับไม่เพียงทำลายนาง พวกเขายังกล้าทำร้ายลูกของนางด้วย ความเจ็บปวดที่มีอยู่ในใจเริ่มถูกความแค้นกลืนกินทีละน้อย

"ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา พระราชทานทางเลือกแก่เหนียงเหนียง" ขันทีกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเขายกถาดไม้ขึ้นเล็กน้อย บนถาดมีผ้าขาวสามฉื่อและสุราพิษวางอยู่

กู้ชิงเหยามองสิ่งของทั้งสองแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ "พระเมตตาอย่างนั้นหรือ" ไม่มีผู้ใดตอบ นางลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินเข้าไปใกล้ถาดไม้ ปลายนิ้วแตะผ้าขาวเพียงครู่เดียวก่อนจะถอนมือกลับ

นางไม่ต้องการสิ่งใดจากพวกเขา ไม่ต้องการแม้แต่ความตายที่พวกเขาเป็นผู้เลือกให้ กู้ชิงเหยายกมือขึ้นปลดปิ่นทองออกจากเส้นผม นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาพทุกอย่างจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความรักในวันวาน ความเชื่อใจที่เคยมีและการทรยศที่นางได้รับในวันนี้

หากสวรรค์ยังมีตา...

หากนางมีโอกาสอีกครั้ง...

"กลับไปบอกฝ่าบาท" กู้ชิงเหยากล่าวขึ้น น้ำเสียงของนางสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ข้าไม่เคยทรยศเขา" นางค่อยๆยิ้ม จากนั้นนางยกมือขึ้นแล้วแทงมันเข้าสู่หน้าอกของตนเอง

"เหนียงเหนียง!" เสียงร้องดังขึ้นทั่วตำหนัก ถาดไม้ร่วงลงกระแทกพื้น ไหสุรากลิ้งไปด้านข้าง ขณะที่ผ้าขาวสามฉื่อคลี่ออกบนพื้นหินเย็นเฉียบ เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมออกจากอาภรณ์ของนาง