สามี ! นี่คือใบหย่าจากภรรยาที่คุณไม่รัก

เป็นเมียมาเจ็ดปี รักไม่มี ใส่ใจไม่เคย แถมยังหมกมุ่นแต่กับแฟนเก่า ถึงขนาดคร่ำครวญจะหย่าไปขอคืนดีกับแฟนเก่าดีกรีพริตตี้โอเค ! หย่าก็หย่า รักคนเก่ามากนัก ก็หย่ากันเลยให้จบ ๆ
......
ได้กันเพราะเมา !

คำนี้ไม่เกินจริงสำหรับสาวเหนืออย่างบัวตองและอดิสรณ์ ลูกชายเจ้าของตลาด

พอท้องป่องขึ้นมา เขาเลยต้องรับเธอเป็นเมียด้วยความจำใจ จำฝืน (แต่ลูกสอง )

ผ่านไปเจ็ดปี วันนึงอดิสรณ์ก็พลั้งปากสารภาพกับลูกน้องตอนเมา

ว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาต้องทนทุกข์อย่างแสนสาหัส

ทนเป็นสามีผู้หญิงจน ๆ มาจากบ้านนอกจนจะขาดใจตาย

วินาทีนั้นบัวตองไม่อาจจะอดทนให้ตัวเองโดนหยามเกียรติได้อีกต่อไป ในเมื่อเขาไม่รัก

เธอก็ไม่อยากจะง้อ

ยิ่งพอเขาบอกว่าอยากจะกลับไปคืนดีกับแฟนเก่าดีกรีพริตตี้

ผู้หญิงบ้านนอกจากดอยสูงอย่างบัวตอง

ก็เซ็นใบหย่าให้ทันที

จากนั้นก็หอบเงินห้าแสนไปเปิดร้านขายขนมแบบคนจำหน้าผัวเก่าไม่ได้

นับจากนี้ให้ถือว่าไม่รู้จัก เจอหน้าไม่ทัก ตายไปก็ไม่ต้องไปมาเผาผี

สามีตัวดี เมียคนนี้เซ็นใบหย่าให้แล้ว !!

.........................


เรื่องนี้ไม่ยาวมาก อ่านสบาย ไม่ได้ดราม่าเคล้าน้ำตามากมาย นางเอกสู้ชีวิต แม้จะดูเหมือนไม่สู้ แต่นางก็ใช่ย่อย ก็แกร่งในแบบของนางนั่นแหละ

มีเด็กไว้เยียวยาจิตใจนิดหน่อย

ตัวอย่างเนื้อหานิดหน่อย
อดิสรณ์รอแล้วรอเล่า จนแล้วจนรอด บัวตองก็ไม่มีวี่แววจะทักทาย คนที่ยืนมองเขาตาปริบ ๆ มีแค่บัวแก้ว ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน คนที่ดูจะปลาบปลื้มที่ได้เจอพ่อ
"พ่อ แก้วอยากกินติม พ่อต๋าไปซื้อติมกัน"
"ได้สิ" อดิสรณ์พูดเสียงดังเกือบ ๆ จะเหมือนตะโกน "ไม่ต้องไปซื้อหรอก ไปนั่งกินเลย" คนอีโก้จัดอยากจะอวดว่าตัวเองสามารถพาลูกไปกินข้าวกินขนมเมื่อไหร่ เพราะเขารวย เขามีเงิน เขาไม่ได้เป็นแม่ค้าต้องเช่าแผง เขาว่างเขาสะดวก เขาเหนือกว่า สบายกว่า ดีกว่าเธอทุกอย่าง
ทว่าบัวตองก็ยังไม่สนใจอยู่ดี
คนเคยเป็นเมียจัดของเข้าที่เข้าทางแล้วก็มานั่งเตรียมเงินทอน บอกลูกชายที่จะขายของเป็นเพื่อนชั่วคราวว่าให้ช่วยดูร้านด้วย ถ้าลูกค้ามาต้องเรียกแม่ทันที เพราะบางทีแม่ก้ม ๆ เงย ๆ ไม่ได้ดูว่ามีคนมาสักเท่าไหร่
"ขวัญไปกับพ่อไป" อดิสรณ์เรียกลูกชาย เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพ่อแล้วรีบส่ายหน้า
"ขวัญไม่ไป" ขวัญภัทรตะโกนมาจากหลังแผง นาน ๆ ทีได้เจอแม่ เด็กชายเลยอยากอยู่กับแม่มากกว่า "ขวัญจะอยู่กับแม่ พ่อไปเต๊อะ" ลูกชายเบื่อพ่อ เบื่อน้าเข้ม เบื่อปู่ เบื่อไปหมด ไม่เบื่อคนเดียวคือย่ายุพินเท่านั้น
คนเป็นพ่อค้อนลูกชายขวับ รู้ว่าอยากเจอแม่ แต่ไม่ต้องทำเหมือนระอาพ่อก็ได้มั้ยล่ะ
ครั้นพอลูกชายปฏิเสธ เขาเลยเหลือบมองเมียทีนึง บัวตองนับเงินของตัวเองเรื่อยเปื่อย ไม่สนใจไยดีเขาเลยสักนิด สุดท้ายอดิสรณ์จึงพาลูกสาวไปแค่สองคน ก่อนไปคนเคยเป็นสามียังชำเลืองมองอดีตภรรยาของตัวเองอีกครั้ง หวังลึก ๆ ในใจว่าเธอจะมองมาบ้าง เธอยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย ยังไม่ได้ถามสักคำด้วยว่ามาทำไม
เขาช่วยเธอไว้เชียวนะ
แต่บัวตองยังทำเฉย
อกตัญญูจริง ๆ ผู้หญิงอะไร !!!!