เมื่อนางร้ายหมดรัก

แม่ทัพหลิงหลิวหยางกำด้ามดาบแน่นจนข้อกระดูกขาวโพลน สายตาของเขามองสลับกันไปมาระหว่างสตรีสองนางอย่างกดดัน ความสับสนและบีบคั้นอย่างหนักเริ่มถาโถมเข้าใส่ ทว่าในวินาทีแห่งชีวิตและความตายนั้น สายตาของเขาค่อย ๆ หันไปจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานหยดของซูมู่โหรวหญิงสาวผู้เป็นรักแรกที่เขาเคยสัญญาในวัยเด็กว่าจะปกป้องนางด้วยชีวิต

"ข้าเลือก... มู่โหรว!"

สิ้นคำประกาศนั้น เชือกป่านที่ผูกรั้งร่างของชิงหลานก็ถูกฟันจนขาดสะบั้นลงทันที! ส่วนสตรีที่มิได้ถูกเขาเรียกนามก็ค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ นางรู้ดีว่าเขาไม่มีวันที่จะเลือกนางอยู่แล้ว และเขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ

"ไม่นะ!" เสียงร้องตะโกนของหลิงหลิวหยางดังขึ้นด้วยความตกใจหลังจากนั้น เพราะคาดไม่ถึงว่าพวกโจรจะตัดเชือกในทันทีโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว แต่มันก็สายไปเสียแล้ว

ร่างของชิงหลานร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดด้านล่างในทันที สายลมตีกระหน่ำใส่เรือนร่างเปราะบางที่กำลังร่วงหล่นไปดังเช่นใบไม้ที่หลุดร่วงจากต้น ความหลังในอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดในเวลานั้นราวกับมีคนสะบัดผ้าผืนใหญ่ให้คลี่ออกจนนางมองเห็นมันได้ชัดเจน... ทั้งความเหินห่างมิได้ใกล้ชิดกันดังเช่นสามีภรรยาทั่วไป ทั้งสายตาเย็นชาของแม่สามีที่เอ็นดูแต่เพียงซูมู่โหรว และความน้อยใจที่สะสมมาตลอดของการเป็น 'หัวหลักหัวตอ' ในเรือนแม่ทัพ ทุก ๆ อย่างที่นางเฝ้าอดทนมาตลอดนับจากย่างเท้าเข้าไปในสกุลหลิงนั้นเพื่ออะไร…..

กร๊อบ!

แรงกระแทกกับกิ่งไม้และพื้นหินทำลายกระดูกเกือบทั่วร่าง ฮั่วชิงหลานนอนกองอยู่บนพื้นหญ้าเปียกชื้นที่บัดนี้ชะโลมไปด้วยเลือดสีแดงฉานที่ค่อย ๆ ไหลรินออกจากร่างกายของนาง ความเจ็บปวดเสียดแทงจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายเริ่มชาหนึบและหนักขึ้นทุกที สายตาที่เริ่มจะมืดดับจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ คำถามหนึ่งดังขึ้นในห้วงสำนึกในเวลานั้น

'เหตุใดข้าต้องแลกทั้งชีวิตเพื่อบุรุษที่ไม่เคยรักข้าเลยเช่นนี้...'

หยดน้ำตาแห่งความตื่นรู้ไหลซึมออกจากดวงตาเรียว ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอย ชิงหลานตั้งจิตอธิษฐานอย่างมุ่งมั่นเพราะเสียใจในความโง่งมของตนเอง

'หากย้อนเวลากลับไปได้... ข้าฮั่วชิงหลาน จะไม่มีวันรักบุรุษไร้หัวใจผู้นี้อีกตลอดกาล…'