กลรักนักล่าเกียร์

***อ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อน้าค้าบคุณรี้ด***
หากผิดพลาดประการใด แอลขออภัยเป็นอย่างสูงนะคะ


ราม ราเมศวร์ มหาโยธิน หนุ่มลูกครึ่งไทยจีน เรียนวิศวะปี 4 เผลอไปตีสนิทกับทายาทตระกูลมาเฟียผู้ซึ่งทรงอิทธิพลในประเทศรัสเซียเข้าให้ และเหตุผลที่ทำแบบนั้นลงไป คงหนีไม่ไกลจากความคิดที่ว่า อีกฝ่ายเคยเป็นเพื่อนสนิทเขามาก่อน ตั้งแต่สมัย 5-6 ขวบนู้น…

รามมั่นใจ ว่าตัวเองมองคนไม่ผิด ลักษณะที่โดดเด่นของอีกฝ่าย ไม่มีทางที่จะทำให้เขาจำพลาดแน่นอน แต่ทำไมคนตรงหน้าถึงได้ทำเป็นไม่รู้จักเขากันล่ะ….

"คุณเป็นใครครับ เรารู้จักกันด้วยเหรอ"

รามถึงกับชะงักนิ่ง คำถามของหนุ่มรัสเซียทำเขาทั้งเสียหน้า และเสียความรู้สึก ห่างกันไปหลายปี อีกฝ่ายเลยจำเขาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?

.

"อ่อ กูจำคนผิดมั้ง… คาดหวังให้กูพูดงี้? โถ่ไอ้หน้าหวาน ลูกคุณหนูอย่างมึงป็นคนเดียวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตกูแล้ว ตอนเด็กมึงอยู่บ้านข้างกูด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นลืม แล้วนี่ย้ายบ้านไปอยู่ไหนอะ พ่อแม่มึงเขาห้ามไม่ให้เล่นกับกูหรือไง ที่ผ่านมาถึงได้หายไปไม่บอกอะไรเลยสักคำ"

"ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด รบกวนปล่อยมือด้วยครับ มันค่อนข้างอึดอัดใจเวลามีใครมาแตะตัว"

"…"

"เอ่อ… ขอโทษด้วยนะครับ พอดีเพื่อนผมพึ่งมาไทยครั้งแรกเมื่อตอนขึ้น ปี 1 นี่เอง คุณคงจำคนผิดแล้วครับ"

จำคนผิด? ไม่ใช่อะ ไอ้รามจำได้ ไอ้เด็กขี้แยคนนี้แหละ ที่มันเคยเล่นกับเขาตอนเด็ก

แต่ว่าสายตาและท่าทางที่อีกฝ่ายมองเขานั้น เหมือนกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจริง ๆ

อะไรวะเนี่ย!!

.

.

"นั่นสร้อยกูเอง กูน่าจะทำตก ขอบใจนะ-"

"ไม่น่าจะใช่ของคุณนะครับ มันดู… สกปรก"

"เอ้าไอ้เหี้ย มันตกมันก็ต้องเปื้อนสิวะ เอาของกูมา"

"ไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนงั้นเหรอครับ"

"ของ ๆ กูไหมล่ะไอ้สัส" อะไรของมันนักหนาวะ ปากก็ว่าจำกันไม่ได้ แต่มาให้เจออยู่ทุกวัน ประสาท!!

.

.



"มึงจะกั๊กของกูไว้ทำไมวะ"

"อืม ผมเองก็อยากได้เหมือนกัน"

"อย่ามากวนตีน เอาสร้อยเกียร์กูมา กูอยากได้สร้อยคืน"

"จะเอาไปให้แฟนคุณเหรอ? นอนกับผมสิ เดี๋ยวคืนให้"

.

.

เลฟ ไม่มีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับรามเหลืออยู่ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าคนตรงหน้าคือใคร ระยะเวลาที่อยู่รัสเซียนานกว่า 16 ปี มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย สมองที่เกิดการกระทบกระเทือนทำให้ความทรงจำขาดหายไป แม้ว่าจะมึนงงกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ลึก ๆ ข้างในกลับสนใจราเมศวร์ไม่น้อย

ในตอนนั้นเอง รามถึงพึ่งได้รู้ตัวว่าตนกำลังยุ่งอยู่กับคนที่ไม่ควรยุ่ง หลังจากที่เจอกับเลฟ ทุกอย่างก็กลับตาลปัตร ธุรกิจที่บ้านล้มละลายทั้งยังพ่วงมาด้วยหนี้กว่า 150 ล้าน หลังจากหักยอดที่ศาลสั่งให้นำทรัพย์สินขายทอดตลาด…

อันเดร มอโรซอฟ นั่นคือชื่อเจ้าหนี้ที่พ่อของราเมศวร์จะต้องชดใช้

ทั้งยังเป็นชนวนชั้นดีที่จะทำให้เลฟสามารถพาราเมศวร์ไปอยู่รัสเซียด้วยกัน โดยที่ไม่ต้องบังคับตรง ๆ

"อย่างคุณ… ทำได้มากสุดก็แค่หน้าที่คนขับรถเท่านั้น"

"ก็อยากทำหลาย ๆ อย่าง จะได้หมดหนี้ไว ๆ "

"อ้าขาให้ผมสิครับ"

"กูขับแค่รถก็ได้ บ้านรวยระดับอภิมหาเศรษฐีขนาดนี้ คงให้ค่าแรงเยอะอยู่สินะ ฮะ ฮ่า ๆ "







"คนขับรถบ้านเตี่ยมึงดิ แม่งให้กูใส่กี่เพ้าควงมันออกงาน"

"ไอสัส ยิงกูจริงคิดว่าปืนของเล่น แม่งเอ๊ย… สันดานหมาฉิบหาย"

"เปลื้องผ้า เท่ากับ ปลดหนี้ ถุย!!! คนอย่างไอ้รามไม่ลดศักดิ์ศรีตัวเองหรอก"

-ราม ราเมศวร์-


"กลับมาหาผมดี ๆ เถอะครับ ผมไม่อยากระเบิดหัวคุณ"

"ปล่อยให้วิ่งแล้ว… ก็ควรจะวิ่งให้เร็วกว่านี้สิ"

"ร่างกายผมไม่ค่อยแข็งแรง หวังว่าคุณจะใจดีต่อเวลาให้ผม ด้วยการโดนยิงขาสักข้างนะครับ"

-เลฟ มอโรซอฟ-