Your smile, my sunrise (รอยยิ้มของเธอคือรุ่งอรุณของฉัน)

เขามักจะฝันอยู่เสมอว่าเขามีอีกตัวตนหนึ่ง และคิดว่ามันเป็นมิติคู่ขนานอย่างที่ภาพยนตร์หลายๆ เรื่องทำเอาไว้
มิตินั้นเขามีชื่อ มีครอบครัว มีเพื่อน...
ส่วนมิตินี้...เขามีเธอ
ผู้หญิงที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย ผู้หญิงที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าการมีอยู่ของเธอมันมีค่ากับเขามากแค่ไหน
แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ตัวและรำคาญเขานิดๆ
ผู้หญิงคนนั้น : ที่จริงไม่นิด แต่รำคาญมาก :(
เขา : จริงเหรอ? :)
///
ลียานอนไม่หลับ เธอมองคนที่นอนหงายอยู่ไม่ห่าง เขาเองก็ยังไม่นอนเหมือนกัน เพราะแบบนั้นมือหนาเลยขยับมาลูบที่เส้นผมนุ่มแล้วถามว่า
"อยากทำเหรอ"
"สมองคุณเคยคิดถึงเรื่องอื่นบ้างไหม"
"ไม่ค่อยอยากคิดเท่าไหร่"
ดวงตาชั้นเดียวมองรอยยิ้มบนใบหน้าคมคายแวบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเรื่องคุย
"ปกติคุณลบรอยแผลเป็นด้วยเลเซอร์ไม่ใช่เหรอ"
"ใช่"
"แล้วสักทำไม"
"เพราะอยากมีอะไรเหมือนๆ คุณ"
"…"
"อย่าหาเรื่องบอกเลิกผมเชียวล่ะ ผมไม่มีเวลาไปแก้รอยสักหรอกนะ"
"ถ้าคุณเป็นฝ่ายบอกเลิกล่ะ"
"ตอนนั้นโลกมันคงฉิบหายแล้วละ"
"หมายถึงอะไร"
"หมายความว่าโลกจะต้องแตกก่อน หรือพระอาทิตย์จู่ๆ ก็เบื่อแล้วพุ่งชนโลกแก้เซ็ง ตอนนั้นผมถึงจะเลิกกับคุณ"
"…"
"อยากยิ้มก็ยิ้มเถอะ ผมรู้ว่าคุณชอบที่ผมปากหวาน"
"ประสาท"
"ทำใจเถอะ คุณตกหลุมรักผู้ชายประสาทแบบนี้แหละ"
"…"
"แล้วผู้ชายประสาทคนนี้แหละที่ตกหลุมรักคุณจังๆ เลย"
///
นิยายในเซตเดียวกัน
I love you, My sunshine (ฉันรักเธอนะ แสงตะวันของฉัน)