หลับตื่นสามคราครั้งเป็นเพียงฝันไป

"ข้าใช้คำว่ารัก... เป็นข้ออ้างให้ตัวเองเข้าใกล้พวกเจ้า ทั้งที่พวกเจ้ามิได้ร้องขอ"

จากแม่ทัพเรือสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ สู่กวีหนุ่มผู้ลุ่มหลงในตัวเอง
สามชาติภพที่ผ่านพ้นไม่ได้สอนให้เขาครอบครอง
หากแต่สอนให้เขารู้จักคุกเข่า เพื่อคืนความเป็นมนุษย์ให้แก่สตรีทั้งสามคน

นางหนึ่ง... มั่นคงดุจหินผา รอคอยด้วยถ้วยข้าวสองใบในถ้ำลึก
นางหนึ่ง... สงบนิ่งหลังประตูแห่งความกลัว กรงขังที่เขาเป็นผู้สร้าง
และอีกนาง... สดใสเฉลียวฉลาดดุจจันทราเหนือวังสวรรค์ที่ไม่เคยเอื้อมถึง

เขาจึงได้เรียนรู้ว่า ถ้อยคำงดงามและเสน่หาที่เคยเอื้อนเอ่ย อาจเป็นเพียงหน้ากากบดบังความเอาแต่ใจ
ในวันที่ดวงจันทร์เว้าแหว่งทอดเงาลงบนระเบียงหยกเย็นชืด
การคุกเข่าก้มศีรษะลง... อาจเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้จันทราในใจกลับมาเต็มดวงอีกครั้ง

สามชาติภพ... สตรีสามนาง... และหัวใจหนึ่งดวงที่ไม่เคยเข้าใจความรัก
นิยายรักจีนโบราณเล่มเดียวจบ