ไม่เป็นแล้ว สตรีผู้โง่งม

"หากท่านกล้า ก็ลงมือเถิด" เสิ่นหว่านถางเหยียดริมฝีปากที่เปื้อนเลือด "แต่เมื่อข้าตาย ท่านจะไม่มีวันได้ตราประทับ และหนี้พนันของท่านก็ยังอยู่ครบทุกอีแปะ"

หลัวเยว่เอ๋อร์เห็นฉู่เฉิงซีกำกระบองแน่นจนนิ้วขาว นางขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว แทนที่จะห้าม กลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "คุณชาย ฮูหยินคงคิดว่าท่านไม่กล้าจริง ๆ นางจึงกล้าดูหมิ่นท่านเช่นนี้"

กระบองถูกยกขึ้นสูง

เสิ่นหว่านถางไม่หลบ นางไม่มีแรงเหลือให้หลบอีกแล้ว นางเพียงมองชายตรงหน้าอย่างจดจำ ต้องการจำใบหน้าโหดเหี้ยมนี้เอาไว้ แม้ลงไปถึงปรโลก นางก็จะไม่ดื่มน้ำแกงลืมเลือน นางจะขอจดจำความแค้นทุกอย่างติดตัวไป

"เสิ่นหว่านถาง เจ้ารนหาที่ตายเอง!"

ปลายกระบองฟาดลงตรงขมับ เสียงหนักทึบดังขึ้นเพียงครั้งเดียว

ความเจ็บปวดแล่นผ่านศีรษะ ก่อนทุกอย่างจะเงียบสนิท เสิ่นหว่านถางรู้สึกราวกับร่างกายเบาลง นางมองเห็นตนเองนอนนิ่งอยู่บนพื้น เลือดอุ่นไหลผ่านร่องไม้และซึมเข้าไปในพรมเก่า ดวงตาของร่างนั้นยังเปิดค้าง แต่ไม่มีลมหายใจอีกแล้ว

นางตายแล้ว

ฉู่เฉิงซียืนแข็งอยู่ครู่หนึ่ง กระบองหลุดจากมือกระแทกพื้น หลัวเยว่เอ๋อร์ยกมือปิดปาก ใบหน้าที่เคยสมใจซีดลงทันตา

"คุณชาย นาง...นางไม่หายใจแล้วเจ้าค่ะ"

"หุบปาก!" เขาตวาด ก่อนย่อตัวลงแตะใต้จมูกของภรรยา ปลายนิ้วสั่นจนเห็นได้ชัด เมื่อไม่พบลมหายใจ เขารีบดึงมือกลับ "นางป่วยใกล้ตายอยู่แล้ว ทุกคนในจวนรู้เรื่องนี้ดี"

"แต่บาดแผลบนตัวเล่าเจ้าคะ หากนายท่านกลับมาเห็น..."

"ข้าบอกให้หุบปาก!" ฉู่เฉิงซีหันไปทางประตู "เกาเฉวียน เข้ามาเดี๋ยวนี้"

พ่อบ้านเกาผลักประตูเข้ามา พอเห็นร่างไร้ลมหายใจบนพื้น เขาชะงักเพียงก้าวเดียว แล้วรีบปิดประตูตามหลัง ชิงหลัวยังดิ้นรนอยู่ภายนอก แววตาของนางจับจ้องผ่านช่องประตูมาที่นายหญิง ก่อนจะถูกบ่าวลากออกไป

"ขังชิงหลัวไว้ในห้องเก็บฟืน" ฉู่เฉิงซีออกคำสั่ง "ส่วนศพนี่ ให้อาไฉกับเถียนซานใส่กระสอบ นำออกทางประตูหลังไปทิ้งในป่านอกเมืองคืนนี้"

เกาเฉวียนหน้าถอดสี "คุณชายใหญ่ หิมะปิดถนน ประตูเมืองก็ใกล้ปิดแล้ว หากถูกทหารตรวจพบ พวกเราจะตอบว่าอย่างไรขอรับ"

"ใช้รถม้าขนฟืนของจวน เอาป้ายเจ้ากรมของท่านพ่อไปด้วย คนเฝ้าประตูไม่กล้าค้น" ฉู่เฉิงซีกัดฟัน "โยนนางไว้ลึกเข้าไปในป่าสน แถวนั้นมีหมาป่า พอถึงเช้า ต่อให้มีคนพบก็แยกไม่ออกว่าแผลใดเกิดจากไม้หรือเขี้ยวสัตว์"