สัญญาจ้าง ฉบับสมรส

เช้านี้เป็นอีกครั้งที่ลดาไม่ชินกับการต้องร่วมโต๊ะอาหารกับเขา โดยมีป้าแว่นยืนข้าง ๆ คอยฟังว่าเจ้านายจะต้องการอะไรเพิ่มอีกบ้าง เธอรู้สึกเหมือนแปลกที่แปลกทางอยากหอบจานข้าวไปนั่งกินที่พื้นในครัวกับป้าแว่นใจจะขาด
มีเพียงเสียงก๊อกแก็กของช้อนส้อมดังกระทบกัน จนในที่สุดก็เงียบลง เสียงนุ่มทุ้มจึงเอ่ยขึ้น
"ไปพร้อมผมเลย"
เขาคว้ากระเป๋ามาถือไว้พร้อมเสื้อสูทมาพาดไว้ที่แขนอีกข้าง รอให้หญิงสาวลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปที่รถพร้อมกัน
"อย่าดีกว่าค่ะ"
เธออึกอัก ปฏิเสธไปแล้วจะเสียน้ำใจเขาหรือเปล่านะ แต่ถ้าไปกับเขาเธอก็ไม่อยากเป็นขี้ปากของคนที่ทำงานอีก แต่เหมือนดลจะรู้ทันความคิดของเธอ
"กลัวตกเป็นเป้าสายตาเหรอ"
"ค่ะ"
ลดายอมรับตรง ๆ ต่อหน้ายังกล้าพูดให้เธอได้ยินขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงลับหลังหรอก ไม่พลาดอยู่แล้ว
"ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก ยิ่งเห็นว่าไปกับผมยิ่งไม่มีใครกล้า"