ข้ามเวลามาสิบปี ข้าดันมีลูกกับคู่ปรับ

"สิบปีก่อน... สิบปีก่อนอะไร..."

เซินอู๋หลัวไม่ยอมทนยืนมองการแสดงอันไร้สาระของนางอีกต่อไป เขาตัดบทด้วยการโน้มตัวลงไปอุ้มร่างของลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนกว้างอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่คิดจะสบตานางอีก

"หยุดนะเซินอู๋หลัว!"

เมิ่งหลานไม่ยอมปล่อยให้เขาเดินหนีไปทั้งที่ยังมีความแคลงใจแน่นอก นางรีบวิ่งตามเขาออกไปติดๆ แล้วส่งเสียงสั่งให้เขาหยุดก้าวเดิน ชายหนุ่มชะงักเท้าก่อนจะยอมหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าเรียบตึง นางมองหน้าเขาแล้วเค้นถามเสียงสั่นเครือ

"บอกข้ามา... บอกข้ามาว่ามันหมายความว่าอย่างไร! ข้ากับเจ้า...เราสองคนแต่งงานกันแล้วอย่างนั้นหรือ? มันจะเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร!"

เซินอู๋หลัวถอนหายใจยาวด้วยความเบื่อหน่าย เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่ว่างเปล่าก่อนจะเอ่ยประโยคที่แทงใจดำคนฟัง

"เลิกเสแสร้งสักทีเถอะเมิ่งหลาน... ข้าเบื่อดูการแสดงของเจ้าเต็มทีแล้ว"

พูดจบเขาก็ตระกองอุ้มลูกชายแน่นขึ้นแล้วหันหลังเตรียมเดินจากไปอีกครั้ง เมิ่งหลานยืนหอบหายใจรวยริน ความสับสนและแรงอารมณ์ทำให้หัวใจของนางเต้นระส่ำ แต่แล้วสายตาของนางก็สาดไปเห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานใหญ่ข้างโถงทางเดิน

นางหยุดกึก... เบิกตากว้างแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้เห็นภาพตัวเองในกระจกบานนั้นชัดๆ

รูปร่างของนางเปลี่ยนไปทรวดทรงองค์เอวมีความเป็นสตรีเต็มตัว หน้าตาและทรงผมที่เคยเกล้าแบบเด็กสาวบัดนี้ถูกรวบแต่งอย่างประณีตสง่างาม ทว่ากลับดูมีร่องรอยของความทรมานใจ เงาในกระจกบานนั้นไม่ใช่เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีอีกต่อไป แต่ดูเหมือนสตรีที่มีอายุมากขึ้น และผ่านการออกเรือนมาแล้วหลายปีอย่างไรอย่างนั้น!

เมิ่งหลานถึงกับเข่าอ่อนจนแทบเข่าทรุดลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทา น้ำตาเม็ดโตไหลคลอเบ้าด้วยความตกใจและหวาดกลัว นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงแผ่วเหมือนคนไร้สติ

"นี่ข้า... ข้ามเวลามาสิบปีข้างหน้าอย่างนั้นหรือ? ข้ามมาในวันที่ข้าแต่งงานกับคู่ปรับที่อาฆาตกันขนาดนั้นด้วยเนี่ยนะ... แถมยังมีลูกชายกับเขาอีก!"


*** แนะนำอ่านตัวอย่างประกอบการตัดสินใจก่อนกดซื้อนะคะ ***
*** แนะนำซื้อผ่านระบบแอนดรอยจะได้ราคาที่ถูกกว่าระบบ ios ค่ะ ***
*** เนื้อหาบางฉากบางตอนค่อนข้างอ่อนไหว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นค่ะ ***