เราไม่ได้รักกัน

"เราไม่ได้รักกัน" (Love Liar) โดย...ดาลัน

โปรย...
"คืนนี้...เขาจะออกไปดื่มกับเพื่อน"
คำว่า "เพื่อน" ของเขมราฐนั้นกว้างมากสำหรับกุลนรี เพราะหญิงสาวไม่รู้จักเพื่อนของเขาสักคนเดียว
อันที่จริงแล้ว...เธอไม่ได้รู้จัก "โลก" ของเขาแม้สักอย่าง
โลกที่ชายหนุ่มอนุญาตให้เธอเข้าไปอยู่ เป็นเพียงโลกสมมุติ มันจะมีอยู่จริง...เฉพาะตอนที่เธอกับเขาอยู่ที่เพนต์เฮาส์หรู บนเตียงภายในมาสเตอร์เบดรูม...เท่านั้น
แต่แค่ก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว…ตัวตนของเธอก็สลายหายไปแล้ว

"รู้แล้วใช่ไหม…ว่าผมจะแต่งงาน?"
เขาถามถึงเรื่องนั้นด้วยเสียงราบเรียบ สัญญาณไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยน เขมราฐกลับไปจ้องมองลำแสงบนถนนจึงไม่เห็นความรวดร้าวที่กำลังแสดงบนสีหน้า
…สำหรับคนที่ไร้ตัวตน กลับสำนึกว่าจู่ๆ ก็มีบาดแผลที่ค่อยๆ ผุดผ่านก้อนเนื้ออ่อนๆ
เจ็บ...เหมือนมีของมีคมตัดฉับลงมา เพียงเพราะคำพูดนั้น
"กุล" เสียงทุ้มลึกเอ่ยเรียก "ผมรู้ว่ามันกะทันหัน"
หญิงสาวเม้มปากแน่น หลุบตาลงยับยั้งความเจ็บปวดราวถูกปลายมีดตวัดลงมากลางใจ เธอรู้…หากว่ารู้จากใครก็ไม่รวดร้าวเท่า…จากปากของเขาเอง
"ค่ะ" หญิงสาวครางรับเหมือนกำลังละเมอ
อาการไหวเล็กน้อยบนลาดไหล่บางบอกให้รู้ว่าตัวเธอกำลังสั่น อ้อมแขนที่กอดกระเป๋าไว้รั้งมันแนบตัวยิ่งขึ้น
ดวงตาสีเฮเซลหลุบต่ำมองแค่สีหนังซีดๆ ของกระเป๋า หวังจะซ่อนอาการหัวใจสลาย...

โปรดติดตาม "เราไม่ได้รักกัน" ได้ในเล่มเลยค่ะ
ดาลัน I Novel by Dalaan Story