หวนซู: ปลุกมังกรตื่นนิทรา เล่ม 7

รอยยิ้มละมุนละไมที่สดใสไร้เงาหม่นหมอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ดังมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และสายตาที่ทอดมองอย่างทะนุถนอมนุ่มนวลถึงเพียงนั้น... แต่ไหนแต่ไรมา มันเคยเป็นสิ่งที่เขาเก็บงำไว้มอบให้แก่นางเพียงผู้เดียวมิใช่หรือ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยามที่ชีพจรเยือกแข็งกรีดแทงจนร่างกายแทบแหลกสลาย หรือยามที่ความโดดเดี่ยวอ้างว้างกลืนกินจิตใจ มีเพียงอ้อมแขนและสายตาของนางเท่านั้นที่เขายอมปลดเปลื้องหน้ากากอันเข้มแข็งลง แต่บัดนี้ บุรุษผู้เย็นชาดั่งยอดเขาน้ำแข็งกลับกำลังนั่งเกลือกกลิ้งละอองหมึก หยอกเย้ากับดรุณีน้อยตรงหน้าอย่างเป็นสุข แววตาของเขาไร้ร่องรอยแห่งความทรมานที่นางเพียรพยายามแบกรับและเยียวยามาตลอดนับแรมเดือนเวินซูเม่ยยืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสีเขียวเข้มจิกลงบนฝ่ามือตนเองแน่นโดยไม่รู้ตัว นางรู้ดีแก่ใจว่าเสี่ยวหลิงเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาผู้มีจิตใจบอบช้ำ และการที่หลินหมิงเจ๋อผ่อนคลายลงได้ย่อมส่งผลดีต่อชีพจรหยางของเขา ทว่าความจริงอันแจ่มแจ้งนั้นกลับไม่อาจลบล้างความฝาดเฝื่อนที่แผ่ซ่านอยู่ในอกได้เลยแม้แต่น้อย

ประหนึ่งดอกบัวหิมะที่นางเฝ้าทะนุถนอม รดน้ำด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อเพียงลำพัง จู่ๆ วันหนึ่งกลับผลิบานอวดกลิ่นหอมชวนมองให้ผู้อื่นได้เชยชมอย่างง่ายดาย