แฝดพี่สวมรอยชายาล้างแค้น

ณ ค่ายทหารพิทักษ์อุดร แสงจันทร์สาดส่องกระทบผืนผ้าใบของกระโจมใหญ่ ท่ามกลางเสียงลมหนาวที่พัดผ่าน เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นเป็นจังหวะ มู่หลานฮวา หญิงสาววัย 18 ปี ผู้เติบโตมาในค่ายทหารเคียงบ่าเคียงไหล่กับบิดาผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ กำลังร่ายรำกระบี่ในมืออย่างดุดันและงดงาม

ตั้งแต่เด็ก นางชื่นชอบการฝึกยุทธ์มากกว่าการเย็บปักถักร้อย จึงขอติดตามบิดามาอยู่ที่ชายแดนตั้งแต่อายุ 13 ปี ปล่อยให้น้องสาวฝาแฝด มู่เหมยฮวา ผู้มีจิตใจอ่อนหวานและเรียบร้อย อยู่ปรนนิบัติมารดาในเมืองหลวง นานๆ ที นางกับบิดาจึงจะกลับจวนแม่ทัพสักครั้งหนึ่ง

ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อน มู่เหมยฮวา ถูกส่งตัวเข้าพิธีอภิเษกสมรสแต่งงานเป็นชายารองของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งและทรงอำนาจ นามว่า หลงเฟิงเซียว แม้ในจวนแห่งนั้นจะมีชายาเอก และอนุภรรยาอีกถึง 4 คน แต่ท่านอ๋องกลับมอบความโปรดปรานทั้งหมดให้น้องสาวของนาง สร้างความริษยาให้แก่ชายาเอก และอนุภรรยาบางคนจนแทบคลุ้มคลั่ง

หลานฮวาหยุดกระบี่ลงพลางใช้ผ้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ขณะที่ท่านแม่ทัพมู่ผู้เป็นบิดาเดินถือถ้วยชาอุ่นๆ เข้ามาหาลูกสาวด้วยความเอ็นดู

"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เจ้ายังฝึกกระบี่ไม่ยอมพักอีกหรือ หลานเอ๋อร์" ท่านแม่ทัพเอ่ยถามลูกสาวพร้อมยื่นถ้วยชาให้มู่หลานฮวา

"ข้าแค่นอนไม่หลับเจ้าค่ะท่านพ่อ..." หลานฮวาถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเจือไปด้วยความกังวล "นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วที่เหมยฮวาแต่งเข้าจวนอ๋อง นางจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้"

"เจ้าก็รู้นิสัยน้องสาวเจ้าดี นางเป็นคนอ่อนหวาน เรียบร้อย ไม่ค่อยทันคน" แม่ทัพใหญ่ทอดถอนใจ

หลานฮวากำด้ามกระบี่ในมือแน่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก

"ข้าเพียงแต่ภาวนา... อย่าให้มีใครกล้ารังแกน้องสาวของข้าเลย"

"เจ้าอย่างคิดมาก รีบเข้านอนเถอะ"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ"