วสันต์ลึก ณ เปี้ยนจิง - เล่ม 2

ชาติที่แล้ว หวังฟูช่างอาภัพนัก กระทั่งจะตายก็ยังตายผิดเวลา

หนึ่งเดือนหลังนางสิ้นใจ สามีของนางก็เลื่อนขึ้นเป็นอัครเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดแห่งต้าจ้าว
นางอยู่ห่างจากตำแหน่งฮูหยินอัครเสนาบดีเพียงก้าวเดียว
ก้าวนั้น นางไม่ทันได้ก้าว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางเป็นเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่ยังไม่มีแม้แต่ชื่อ

ชาติก่อนนางคือคุณหนูเก้าสกุลหวัง บุตรีภรรยาเอกแห่งเรือนสายใหญ่
ตระกูลหวังแห่งชิงเสิน เมืองเหมยโจว ความภาคภูมิใจของทั้งตระกูล
ชาตินี้นางคือคุณหนูเก้าสกุลเมิ่ง แห่งจวนสกุลเมิ่ง ตรอกฮั่นหลิน เมืองเปี้ยนเหลียง
บุตรีอนุของเรือนสาม ซึ่งเองก็เป็นสายอนุอยู่แล้ว เป็นอนุซ้อนอนุ
ที่อยู่คือเรือนเล็กเย็นเยียบริมกำแพงชั้นนอก ห่างจากใจกลางจวนจนแทบไร้ผู้คนผ่าน

แพรไหมและสำรับเลิศรสของชาติก่อนไม่เหลือแม้เงา
เหลือเพียงวันคืนที่ต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่นจึงจะอยู่รอด

แล้วเทศกาลหานสือแห่งปีที่ห้าในรัชศกซีหนิงก็ใกล้เข้ามา
สามวันนั้นห้ามก่อไฟตั้งเตา ทั้งจวนจึงวุ่นกับการนึ่งขนมพุทรา ต้มโจ๊กหานสือ
และตระเตรียมอาหารสุกเก็บไว้
ในเรือนทิงเซียงที่ชิดประตูมุมตะวันออก กิ่งหลิวผลิใบเขียวดุจหยก
ทอดริ้วยาวราวแพรไหมพลิ้วผ่านใต้ระเบียง

เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยในห้องอุ่น เท้าเล็กสองข้างยังแตะพื้นไม่ถึง
ในมืออวบป้อมกำกรรไกรไว้แน่น กัดฟัน ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
ตัดกิ่งหลิวตรงหน้า

ชาติก่อนนางแพ้เพราะไปไม่ทัน
ชาตินี้นางจะเริ่มก่อนใครทั้งหมด