นางร้ายผู้นี้อยากหนีจากตอนจบแบดเอนด์

เกมลิขิตรักบัลลังก์บุปผาเป็นเกมจีบหนุ่มเซตติ้งจีนยุคโบราณที่กำลังโด่งดังที่สุดในตอนนี้ เนื้อเรื่องหลักคือการสวมบทบาทเป็นแม่ดอกบัวขาว นางเอกผู้อ่อนหวานและแสนดีที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อพิชิตใจเหล่าบุรุษผู้ทรงอำนาจ
แต่สำหรับเธอแล้ว ตัวละครที่ดึงดูดความสนใจได้มากที่สุดกลับไม่ใช่แม่นางเอกผู้น่ารำคาญ แต่เป็นไป๋เหม่ยหลิน บุตรีฮูหยินเอกแห่งจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย
นางร้ายอันดับหนึ่งของเกมผู้มีพร้อมทั้งรูปโฉม ชาติตระกูล และอำนาจ แต่กลับโง่งมในรักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อองค์รัชทายาท และจบลงด้วยความตายอย่างอนาถในทุกเส้นทาง
"ทำไมชีวิตยัยไป๋เหม่ยหลินมันถึงได้รันทดขนาดนี้ สวยก็สวย รวยก็รวย พ่อก็สปอยล์จนแทบจะสร้างวังให้ใหม่ ทำไมต้องไปลดตัววิ่งตามผู้ชายพรรค์นั้นด้วย ถ้าฉันเป็นไป๋เหม่ยหลินล่ะก็ ฉันจะเชิดใส่พวกผู้ชายเฮงซวยพวกนี้ แล้วหอบสมบัติหนีไปใช้ชีวิตเป็นเศรษฐีนีที่ชายแดนให้รู้แล้วรู้รอด!"
หญิงสาวบ่นพึมพำขณะเอื้อมมือไปคว้าเมาส์เพื่อจะกดรีสตาร์ทเกมอีกครั้ง ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนปุ่มคลิก หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับเกิดอาการสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงคำว่า BAD END บิดเบี้ยวและแตกกระจายเป็นพิกเซล ก่อนที่แสงสว่างวาบราวกับฟ้าผ่าจะพุ่งทะลุออกมาจากหน้าจอ กลืนกินร่างของเธอเข้าไปในทันที
"กรี๊ด!"
ความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงไปในเครื่องซักผ้าที่หมุนด้วยความเร็วสูงสุดทำให้เธอคลื่นไส้จนแทบอาเจียน หูอื้ออึงไปด้วยเสียงลมกรรโชกแรง สลับกับเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วทุกอณูขุมขนราวกับกระดูกทั่วทั้งร่างของเธอถูกบดขยี้และประกอบขึ้นมาใหม่ สติสัมปชัญญะของเธอค่อยๆ เลือนรางลงสู่งความมืดมิด
...
"คุณหนู... ฮึก... คุณหนูฟื้นสิเจ้าคะ..."
"หมอหลวง! หมอหลวงไปมุดหัวอยู่ที่ไหน เหตุใดจึงยังมาไม่ถึงอีก! หากบุตรีของข้าเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งสับพวกเจ้าให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!"
เสียงร้องไห้คร่ำครวญของหญิงสาวผู้หนึ่ง สลับกับเสียงตวาดกร้าวทรงอำนาจของชายวัยกลางคนดึงสติของเธอให้กลับคืนมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความหนักอึ้งที่เปลือกตา ราวกับมีตะกั่วถ่วงเอาไว้
ตามมาด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก และกลิ่นหอมของกำยานเครื่องหอมกลิ่นดอกเหมยที่ลอยอวลเตะจมูก
เธอพยายามปรือตาขึ้น แสงสว่างจ้าจากเปลวเทียนในโคมทำให้ต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส เมื่อวิสัยทัศน์เริ่มชัดเจนขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร ม่านมุ้งผ้าไหมสีแดงปักดิ้นทองพลิ้วไหวอยู่รอบเตียงกว้างที่เธอกำลังนอนอยู่
"น้ำ..." เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ
"คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว! นายท่านเจ้าคะ คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"
เด็กสาววัยแรกรุ่นในชุดสาวใช้โบราณสีเขียวอ่อนถลาเข้ามาที่ข้างเตียง ใบหน้าของนางอาบไปด้วยน้ำตา ดวงตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก นางรีบประคองศีรษะของเธอขึ้นอย่างเบามือ แล้วนำถ้วยชาเคลือบศิลาดลจ่อที่ริมฝีปาก
เธอจิบน้ำอุ่นลงคออย่างหิวกระหาย ความชุ่มชื้นช่วยบรรเทาความแสบร้อนในลำคอได้บ้าง
"หลินเอ๋อร์! แก้วตาดวงใจของพ่อ!"
ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูงสีม่วงเข้ม ปักลายสิงโตคำราม ก้าวพรวดเข้ามาในระยะสายตา ใบหน้าของเขามีริ้วรอยแห่งวัย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและโล่งอกอย่างสุดซึ้ง เขากุมมือเธอไว้แน่น มือของเขาหยาบกร้านแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
"พ่อ...?" เธอทวนคำอย่างงุนงง สมองยังคงสับสนกับภาพตรงหน้า
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน กองถ่ายละครย้อนยุคเหรอ? หรือว่าความฝัน?
.
.
[FATAL ERROR! FATAL ERROR!]
[ตรวจพบผู้เล่นบุกรุกเข้าสู่พื้นที่ปิดผนึกระดับ SSS!]
[คำเตือน: ท่านกำลังเผชิญหน้ากับตัวแปรที่ไม่สามารถคำนวณได้]
[บอสลับ: ????????]
[โอกาสรอดชีวิต: 0.0001%]
[กรุณาหลบหนีทันที! กรุณาหลบหนีทันที!]
"บะ... บอสลับ... ถามจริง"
ไป๋เหม่ยหลินครางเสียงสั่น ริมฝีปากสั่นระริก
นี่นางพยายามหนีตายจากพวกพระเอกหน้าโง่ เพื่อมาตกหลุมพรางตายโหงกับบอสลับที่แม้แต่ระบบยังกลัวงั้นเหรอ!?
และราวกับได้ยินเสียงความคิดของนาง บุรุษผมเงินบนแท่นหินกลางทะเลสาบก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
ดวงตาคู่นั้น... เป็นสีแดงโกเมนที่สว่างวาบในความมืดมิด ทรงอำนาจ เยียบเย็น และมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ
สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของไป๋เหม่ยหลินที่นอนกองอยู่บนทุ่งดอกไม้ มุมปากที่งดงามราวกับปีศาจจำแลงนั้นค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่งดงามที่สุด แต่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกใบนี้
"ไม่ได้มีแขกมาเยือนที่นี่... นานแค่ไหนแล้วนะ"