เจ้านายคนนี้ ห้ามรักเด็ดขาด

เขาเป็นเจ้านายที่เย็นชา ปากร้าย ไม่เคยสนใจใครในบริษัท… จนกระทั่งเธอ ลูกจ้างธรรมดาๆ คนหนึ่ง ก้าวเข้ามาเปลี่ยนหัวใจของเขาแบบไม่ตั้งใจ แต่มีเงื่อนไขเดียว… ความสัมพันธ์ของพวกเขา "ต้องไม่มีใครรู้"



***เนื้อหาบางส่วน***
เอวารินทร์อยากจะเดินออกไปดูให้เห็นกับตา แต่เธอก็กลัวว่าจะไปเป็นส่วนเกิน หากทั้งคู่เห็นเธอเข้าคงกระอักกระอ่วนน่าดู เลยได้แต่ยืนแอบฟังเงียบๆ

"ฝนไม่ได้รักเอวา และฝนจะไม่มีวันรักเอวา เพราะงั้นพลอยกลับไปก่อนนะครับ เรายืนเถียงกันแบบนี้ทั้งคืนก็ไม่มีวันเข้าใจกันหรอก เชื่อฝนนะครับ" ที่ต้องพูดออกไปแบบนั้น เพื่อให้พัชรารินทร์เลิกอาละวาด และสงบลงเพราะคนเริ่มมามุงกันเยอะแล้ว แต่เขาไม่คิดเลยว่า เอวารินทร์จะได้ยินด้วย

ฉึก!!

ราวกับมีมีดนับพันทิ่มแทงในใจ ที่ผ่านมาความเฉยชา ความไม่ชัดเจนของเขาว่าเจ็บแล้ว แต่ยังไม่เท่าเจ็บจากการได้ยินคำพูดจากปากชายหนุ่มว่าไม่รัก เขาไม่ได้รักเธอเอวา ยังผู้หญิงโง่ เธอก่นด่าตัวเองในใจ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาราวกับห่าฝน

เอวารินทร์ไม่สนใจอะไรแล้ว เธอไม่สนว่าเขาจะเห็นเธอหรือเปล่า สองขาก้าวออกจากตรงนั้นทันที หูอื้ออึงไปหมด ได้ยินเสียงเรียกชื่อไล่หลังมา แต่เธอไม่อยากรับรู้อะไรจากปากเขาอีกแล้ว เธอวิ่งจนเหนื่อยหอบ จนมาถึงที่ป้ายรถเมล ป่านนี้รถไฟฟ้าใต้ดินคงปิดไปแล้ว เธอไม่อยากกลับห้อง แต่เธอก็ไม่รู้จะไปไหน เธอไม่อยากกลับไปในที่ที่มีความทรงจำของเขาอีกแล้ว ในใจก็ภาวนาให้เขาตามเธอออกมา มาง้อเธอ มาบอกเธอว่าสิ่งเธอเธอได้ยินนั้นเธอเข้าใจผิด ภาวนาให้เขามาพูดว่าเขารักเธอ

ร่างบอบบางนั่งคุดคู้ก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ สะอื้นจนตัวโยน เนื่องจากย่านคอนโดแถวนี้อยู่ใจกลางเมือง ถึงจะดึกมากแล้ว แต่ก็ยังมีคนเดินพลุกพล่าน แต่ในเวลานี้เอวารินทร์ ไม่ได้สนใจเลย เธอยังร้องให้อยู่อย่างนั้น ร้องจนแทบขาดใจ