ท่านนายอำเภอกับมีดเชือดหมู

หลี่เถาฮวาสวยสมชื่อ ใบหน้างามดั่งดอกท้อ หาจนทั่วทุกบ้านทุกตำบลแถบนี้ก็ไม่มีใครสวยเกินนาง น่าเสียดายที่เกิดผิดบ้าน ได้เป็นลูกสาวคนเชือดหมู ที่ซวยยิ่งกว่านั้นคือพ่อคนเชือดหมูติดพนันงอมแงม ไม่เพียงผลาญสมบัติอันน้อยนิดจนเกลี้ยง ยังเอาตัวลูกสาวไปขัดดอกใช้หนี้หอนางโลมอีกด้วย
ยกน้ำยกชาอยู่ในหอนางโลมได้ไม่ถึงสองวัน เถาฮวาก็ถูกมัดด้วยเชือกป่านแน่นหนา กลายเป็นของกำนัลชิ้นงามที่คหบดีในท้องถิ่นส่งไปประเคนนายอำเภอคนใหม่
คืนนั้น เถาฮวานอนขดอยู่บนเตียง นึกถึงนายอำเภอคนก่อนที่อายุเลยห้าสิบ พุงพลุ้ยหน้ามัน แล้วเริ่มชั่งใจว่าเดี๋ยวจะกัดจมูกไอ้ขุนนางหมานี่ให้ขาด หรือจะเคี้ยวหูมันให้เละดี
จนกระทั่งม่านเตียงถูกเปิดออก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นบัณฑิตหนุ่มหน้าแดงก่ำ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองนาง
"เจ้าเป็นใคร" เถาฮวาถามเสียงห้วน เดาฐานะอีกฝ่ายไม่ออก
บัณฑิตหนุ่มยกสองแขนประสานมือค้อมคำนับนางต่ำ ๆ แนะนำตัวตะกุกตะกัก "ข้า...ข้าน้อยสวี่เหวินหู สวี่ ที่แปลว่ายกให้เป็นคู่หมั้นคู่หมาย เหวิน อันหมายถึงอักษรและภูมิรู้ หู ที่แปลว่าคนโทหยก ดังวรรคกวี ‘ดวงใจใสดั่งน้ำแข็งในคนโทหยก’ ข้าน้อยคือนายอำเภอคนใหม่ของอำเภอนี้ เมื่อครู่ล่วงเกินแม่นางโดยมิได้เจตนา ขอแม่นางโปรดอภัยด้วย"

แรก ๆ เถาฮวาคิดว่าเจ้าสวี่หูตึงนี่ต้องเป็นขุนนางหมาที่ทำเป็นไก่อ่อน แต่ที่แท้ก็สูบเลือดสูบเนื้อชาวบ้านไม่ต่างจากขุนนางหมาตัวอื่น ๆ ต่อมาถึงได้รู้ว่า หมอนี่มันทึ่มของแท้ไม่มีผสม
ก็คนที่ไหนจะทำหูตึงใส่เงินทอง แล้วขุดคดีเก่าเก็บขึ้นมากัดไม่ยอมปล่อย นอกจากคนทึ่ม
แต่นางไม่เคยคิดเลยว่า สักวันเจ้าทึ่มคนนี้จะเมาแล้วลุกขึ้นมาเถียงกับคนอื่นเสียงแข็งราวกับจะกัดกันให้ตายไปข้าง และสิ่งที่หลุดจากปากกลับเป็นชื่อของนาง "เถาฮวาไม่ใช่เสือตัวเมียอะไรทั้งนั้น นางเป็นแม่นางที่ดีแสนดี! แม่นางที่ดีที่สุดในใต้หล้า!"
ใต้แสงจันทร์ แววตาชายหนุ่มแน่วแน่ ใบหูแดงร้อนผ่าว

คำเตือน: เรื่องนี้เป็นนิยายรักปนสืบสวนย้อนยุค มีฉากฆาตกรรมและการชันสูตรศพ ความรุนแรงต่อเด็ก การทรมาน การกล่าวถึงความรุนแรงทางเพศในอดีตของตัวละคร (ไม่มีฉากโจ่งแจ้ง) และลัทธินอกรีตที่แอบอ้างพุทธศาสนา ครึ่งหลังมีองค์ประกอบเหนือธรรมชาติ เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุสิบแปดปีขึ้นไป