หม้อดินเนรมิต

กลิ่นดินชื้นแฉะผสมปนเปกับกลิ่นอับของฟางแห้งลอยโชยเข้าแตะจมูกเป็นสิ่งแรก มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและระคายคอจนต้องไอออกมาเบา ๆ
หลินเสี่ยวหราน พยายามจะขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้น ภาพตรงหน้าช่างพร่าเลือนจนเธอต้องกะพริบตาซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองใหญ่ที่เธอเพิ่งจะทุบกระปุกเซ็นสัญญาซื้อไปด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการเป็นผู้จัดการฝ่ายขายมือทอง แต่มันกลับเป็นโครงหลังคาไม้ไผ่เก่า ๆ ที่มุงด้วยหญ้าคาหนาเตอะ ทว่ากลับมีรอยโหว่ขนาดใหญ่จนแสงแดดยามสายลอดผ่านลงมาเป็นเส้นตรงส่องกระทบใบหน้าของเธอพอดี
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว ท่านแม่... พี่ใหญ่ลืมตาแล้วเจ้าค่ะ"
เสียงเล็กแหลมที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตระหนกตกใจดังขึ้นข้างใบหู หลินเสี่ยวหรานพยายามหันไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบกับเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง อายุราว ๆ เจ็ดถึงแปดขวบ
เด็กน้อยร่างผอมสวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีซีดจนแทบจะกลายเป็นสีเทา บนเสื้อมีรอยปะชุนอยู่เต็มไปหมด ใบหน้าของเด็กน้อยซูบผอมจนเห็นกระดูกแก้มชัดเจน แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา มองแล้วให้ความรู้สึกทั้งเอ็นดูและสงสารในคราวเดี่ยวกัน
ยังไม่ทันที่สมองของหลินเสี่ยวหรานจะประมวลผลได้ทัน สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งหน้าตาซูบซีดไร้สีเลือดก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโถงดินดิบแห่งนี้ อีกฝ่ายทรุดตัวลงคุกเข่าข้างแคร่ไม้ไผ่ที่หลินเสี่ยวหลันนอนอยู่ แล้วโผเข้ากอดร่างของเธอไว้แน่น ร่างกายของสตรีผู้นั้นสั่นเทา น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบเปียกชุ่มลงบนลาดไหล่ของหญิงสาว
"หรานเอ๋อร์... เจ้าฟื้นแล้วจริง ๆ แม่นึกว่าเจ้าจะทิ้งแม่กับน้องไปเพราะความอดอยากเสียแล้ว โถ่ลูกแม่... ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณท่านเทพเซียนที่ยังเมตตาตระกูลหลิน"
เสียงร่ำไห้ที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจของสตรีวัยกลางคน ทำเอาหัวใจของคนช่างเห็นใจคนอย่างหลินเสี่ยวหรานบีบเค้นจนรู้สึกเจ็บตาม แต่เดี๋ยวนะแม่เธอมีแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
พริบตานั้นเอง อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็แล่นริ้วเข้ามาในสมอง ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของเธอหลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาเหมือนทำนบกั้นน้ำแตก
หลินเสี่ยวหรานในชาตินี้ เป็นเพียงเด็กสาวชาวนาธรรมดา ๆ ในหมู่บ้านชิงซานอันห่างไกลความเจริญ ครอบครัวของเธอตกต่ำถึงขีดสุดหลังจากที่บิดาผู้เป็นเสาหลักพึ่งพาได้ล้มป่วยและจากไป
เมื่อปีก่อน ทิ้งหนี้สินและภาระไว้เบื้องหลังที่แย่ไปกว่านั้นคือ 'ตระกูลหลินสายหลัก' หรือพวกท่านปู่ท่านย่าและป้าสะใภ้ใหญ่ผู้มีจิตใจคับแคบ ได้ใช้โอกาสที่บิดาของเธอเสียชีวิต ขับไล่สามคนแม่ลูกให้ออกมาอยู่ที่กระท่อมท้ายหมู่บ้านซึ่งแทบจะเรียกว่าบ้านไม่ได้ ซ้ำยังฮุบเอาที่ดินทำกินทำเลดีไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงที่ดินแห้งแล้งติดตีนเขาที่ไม่ว่าจะปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น ที่ดินที่เต็มไปด้วยหินก้อนเล็ก ๆ ผสมกับดิน ซ้ำยังแห้งจนหน้าดินแตกเป็นลายเส้น
ความทรงจำสุดท้ายของร่างนี้คือ ความหิวโหย... ครอบครัวหลินสายรองไม่มีข้าวสารเหลือติดบ้านแม้แต่เม็ดเดียวมาสามวันแล้ว หลินเสี่ยวหรานคนเดิมพยายามฝืนสังขารออกไปหาผักป่าแต่กลับหน้ามืดล้มหมดสติไป และนั่นคือจุดจบของจิตวิญญาณดวงเดิม และเธอหลินเสี่ยวหรานคือยอดนักขายผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดจะเข้ามาอยู่ในร่านนี้แทน ตายเพราะอดยากอนาถกว่าถูกรถชนตายอีก