อุ้มบุญนำพารัก

"ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นเธอ" คนที่สับสนอยู่นานเป็นฝ่ายทลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกสับสน "เพราะอะไรถึงทำให้ยอมมาทำเรื่องนี้ เพราะเงินเหรอ"

คนที่ถูกถามถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอประสานมือไว้ข้างหน้า พยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบและมั่นคง แม้ดวงตาจะแฝงร่องรอยความกระอักกระอ่วนจากเรื่องราวที่ทั้งสองเคยพบกัน
"ค่ะ เพราะเงิน"

"แน่ใจว่าแค่เงิน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแค่เงินเพราะถ้าเธออยากได้เงิน ทำไมถึงไม่ตอบตกลงฉันหรือคิดว่าฉันให้ได้ไม่มากพอเหรอ แต่ก็ชั่งเถอะให้โอกาสเธอพูดแล้ว แต่ไม่พูดฉันก็ไม่อยากฟัง งั้นเอาเป็นว่าเราแยกย้ายกันเถอะ เธอคงกลับเองได้นะ" เมื่อพูดจบแล้วตัวของเธอก็เดินออกไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมาสนใจด้านหลังอีก