บุพผาลวงจันทร์

"ท่านพี่..." หม่อมฉันเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานให้ดูใกล้ชิดและจริงจังขึ้น
"ท่านพี่รู้หรือไม่ว่า... หม่อมฉันมีความลับอยู่อย่างหนึ่ง ที่ไม่เคยเล่าให้ท่านพี่ฟังเลยแม้แต่ครึ่งคำ"
"หม่อมฉันมาจากอนาคตอันไกลโพ้น... ไกลแสนไกลจนท่านพี่จินตนาการไม่ออก หม่อมฉันเคยเห็นเรื่องราวในโลกนี้มาก่อน และจดจำทุกเหตุการณ์ได้ทั้งหมดราวกับมันเป็นเพียงนิยายเล่มหนึ่ง... ท่านพี่รู้หรือไม่ จริงๆ แล้ว มู่ชิงเหยาตัวจริงในโลกนี้น่ะ... นางเสียชีวิตไปตั้งแต่ก่อนที่นางจะได้ขอยกเลิกหมั้นกับอดีตรัชทายาทซ่งอวี่หนานเสียอีกเพคะ"
"ท่านพี่... ไม่ตกพระทัยเลยหรือเพคะ?" ข้าขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่งจ้องหน้าเขา
"หม่อมฉันบอกว่าหม่อมฉันเป็นวิญญาณเร่ร่อนจากอนาคตนะเพคะ! หม่อมฉันสิงร่างคนตายนะ!"
"แล้วอย่างไรเล่า?" จ้าวจิ่งเหยียนดึงเอวข้าให้ขยับเข้าไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างหน้าไม่อาย แขนทั้งสองข้างโอบรัดเอวคอดไว้หลวมๆ
"เจ้าจะเป็นวิญญาณจากอนาคต เป็นปีศาจจิ้งจอกจำแลง หรือเป็นเทพธิดาตกสวรรค์... สำหรับข้าแล้ว มีสิ่งใดแตกต่างหรือ? ตราบใดที่วิญญาณดวงนี้ยังคงปากดี ด่าทอข้าได้ฉอดๆ ซ้ำยังจิกกัดอย่างเจ็บแสบ... เจ้าก็คือมู่ชิงเหยา... คือภรรยาเพียงคนเดียวของข้าอยู่ดี"
"ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องราวของโลกนี้ทั้งหมด... เช่นนั้น เจ้าจงบอกข้ามาเถิด ว่าจุดจบของจ้าวจิ่งเหยียนในนิยายเรื่องนั้นเป็นเช่นไร?... ให้ข้าเดา คงแตกต่างจากตอนนี้ราวฟ้ากับเหว ใช่หรือไม่... ข้าคงคลุ้มคลั่งและตรอมใจตายตามมู่ชิงเหยาคนก่อนไปกระมัง?"