ราชสีห์หวงรัก (หลวงพฤกษ์&แม่จันทร์)

"พร่ำบอกว่ารักข้ามาเนิ่นนาน แต่พอข้าหมางเมินเข้าหน่อย เจ้าก็รีบวิ่งโร่ไปรับหมั้นชายอื่นทันที... รักของเจ้ามันช่างไร้ค่า! หรือแท้จริงแล้ว เจ้าไม่ได้รักข้าหรอก เจ้าแค่กระสันอยากจะออกเรือนจนตัวสั่น ไม่ว่าชายผู้นั้นจะเป็นข้า หรือไอ้หลวงสรสิทธิ์ เจ้าก็พร้อมจะทอดกายให้ทั้งนั้น!"
เพียะ!!!
สิ้นสุดคำผรุสวาทอันแสนร้ายกาจ เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อก็ดังลั่นห้อง!
ใบหน้าหล่อเหลาของขุนนางหนุ่มหันขวับไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดเป็นรอยแดงเถือกบนซีกแก้มซ้าย บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของคนทั้งสอง
แม่จันทร์ยืนตัวสั่นเทา ฝ่ามือเล็กๆ ที่เพิ่งฟาดลงบนหน้าเขาแดงช้ำและสั่นระริก หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจร่วงหล่นลงมาเป็นสาย
หญิงสาวจ้องมองบุรุษที่ตนรักสุดหัวใจด้วยแววตาที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี
"ใช่เจ้าค่ะ... น้องมันใจง่าย! น้องมันไร้ค่า!"