หนูก็เป็นเด็กดี แต่พี่ไม่รักหนูเอง (พี่วิศวะใจร้าย)

"คิดว่าทำแบบนี้ดีแล้วเหรอ ไม่วิ่งตามก็นั่งเฝ้าผู้ชาย"
"น้องหนูไม่รู้"น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโต
"น่ารำคาญ พูดแค่นี้ก็ต้องร้องไห้ ไปให้พ้น !ทีหลังไม่ต้องมาอีก"
"พี่ดีนอย่าพูด ใจน้องหนูเจ็บไปหมดแล้ว"
—————-
"มีผู้ชายมาวุ่นวายกับน้องมึงเต็มไปหมด"
"แล้วยังไง น้องกูสวยน่ารัก โตขึ้นทุกวันก็ต้องมีหนุ่มมาจีบสิวะ"
"มึงเห็นดีเห็นงาม"
"แล้วจะไปห้ามยังไง ไม่มีวันนี้ก็ต้องมีวันหน้า"
"น้องมึงยังเรียนอยู่ ดูกูสิจนปีสี่ยังไม่มีแฟน มึงเองก็ด้วย น้องหนูยิ่งไม่ได้ใหญ่"
"ทำไมไม่ได้"
"ไม่มีใครคู่ควร เพราะเห็นมาแต่เด็กนะเลยบอก

-----------

"ลงไป"
"ไม่ค่ะ ตุ๊กแกมันร้อง"
"มันร้องอยู่ห้องโน้น ไม่ได้มาห้องนี้"
"แต่เสียงมันมาถึงไง" น้องหนูยังกอดเขาแน่นขึ้น
"น้องหนู"
"หืม"
"อย่าบด อย่าไซร้คอด้วย"
"แล้วจะให้น้องหนูทำยังไง"
น้องหนูเงยหน้าขึ้นมองตาพี่ดีน บดอะไร น้องหนูแค่กลัว พอกลัวก็อยากใกล้พี่ดีนให้มากที่สุด นี่ถ้าสิงได้สิงไปแล้ว
"ไม่รู้จริงๆ เหรอ ว่าที่ทำอยู่ไม่ปลอดภัย"
"ไม่ปลอดภัยแค่ไหน ตุ๊กแกก็ยังอันตรายกว่าพี่ดีนอยู่ดี" ว่าแล้วก็เบียดซุกไปที่ดีนมากกว่าเดิม
"อื้อ" น้องหนูประท้วง เมื่อมือหนาขยุ้มท้ายทอย บังคับน้องหนูแหงนหน้าขึ้น
"บอกว่าอย่าบด อย่ารุกคืบ ระวังจะเหยียบจุดเดือด"
"เดือดอะไรคะ"
"ไร้เดียงสาจริง"
ดีนพลิกตัวแปบเดียวน้องหนูก็ไปอยู่เบื้องล่าง เขาจ้องแววตาไร้เดียงสา จ้องลิ้นเล็กๆ ที่เลียริมฝีปาก
'กูไม่ไหวแล้วโว้ย'