สัญญาลับฉบับลวง

"ผมอยากให้คุณแต่งงานกับผม"

ข้อเสนอของคนแปลกหน้าที่เปลี่ยนชีวิตวารินไปตลอดกาล เพียงแค่เซ็นสัญญาแต่งงานปลอมกับชานนท์ วรเมธากุล เธอจะได้ช่วยครอบครัวให้รอดพ้นจากหนี้สิน แต่ไม่มีใครบอกเธอว่า ชีวิตในบ้านหลังใหญ่จะมาพร้อมกับความลับ และความรักที่ค่อยๆ งอกเงยขึ้นโดยไม่รู้ตัว



คำโปรย

................................

สัญญาแต่งงานหนึ่งปี กับผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะรักเธอ

เมื่อครอบครัวกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง "วาริน" จึงยอมรับข้อเสนอแต่งงานกับ "ชานนท์" ทายาทหนุ่มแห่งวรเมธากุล แม้รู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงที่มีวันหมดอายุ



เงื่อนไขมีเพียงไม่กี่ข้อ

อยู่ด้วยกันให้ครบ 365 วัน

ไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน

และเมื่อครบกำหนด…ก็แยกทางกันโดยไม่มีข้อผูกมัด

แต่สิ่งที่ไม่มีอยู่ในสัญญา คือหัวใจที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากคนแปลกหน้าที่ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเอง ชานนท์กลับกลายเป็นคนที่วารินไว้ใจที่สุด

และวารินก็กลายเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ผู้ชายซึ่งควบคุมทุกอย่างมาตลอดชีวิต เริ่มควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้

ทว่า…การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะเหตุผลที่ชานนท์เลือกเธอ เกี่ยวข้องกับความลับของสองครอบครัวที่ถูกฝังไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน และเมื่อความจริงเปิดเผย วารินจึงต้องเผชิญกับคำถามที่เจ็บยิ่งกว่าการรู้ว่าเขาเคยหลอกเธอ

ความรักที่เกิดขึ้นหลังคำโกหก ยังเรียกว่าความรักได้หรือไม่?

บางที…สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การรักใครสักคน แต่คือการตัดสินใจว่า

หลังจากรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว เรายังเลือกเขาอยู่หรือเปล่า



ตัวอย่าง

"คุณวารินใช่ไหมครับ" เขาลุกขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือมาทักทาย "ผมชานนท์ วรเมธากุล ขอบคุณที่สละเวลามาครับ"

"คุณโทรมานัดหมายแบบนี้ มีเรื่องอะไรคะ" วารินเปิดประเด็นทันที ไม่อ้อมค้อม

ชานนท์มองเธอนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง เหมือนประเมินอะไรบางอย่างก่อนตอบ

"ผมทราบเรื่องปัญหาทางการเงินของครอบครัวคุณ" เขาพูดตรง ๆ "เรื่องที่ดินที่ธนาคารกำลังจะยึด"

วารินชะงัก ความสงสัยพุ่งขึ้นมาทันที "คุณรู้ได้ยังไง"

"เป็นข้อมูลที่หาไม่ยากครับ" เขาตอบเรียบ ๆ ไม่ปิดบังว่าได้สืบมา แต่ก็ไม่อธิบายรายละเอียด

"คุณสืบเรื่องครอบครัวฉันทำไม" น้ำเสียงวารินเริ่มมีความคมขึ้น

"เพราะผมมีข้อเสนอให้คุณ" ชานนท์ตอบ สายตายังนิ่งเหมือนเดิม "ข้อเสนอที่ผมคิดว่าจะช่วยแก้ปัญหาที่คุณกำลังเจอได้"

"ผมอยากให้คุณแต่งงานกับผม"

คำพูดนั้นหล่นลงมากลางโต๊ะเหมือนก้อนหินที่ทิ้งลงกลางบ่อน้ำนิ่ง

วารินนั่งนิ่งไปหนึ่งวินาที สองวินาที ก่อนจะหัวเราะสั้น ๆ ด้วยความไม่เชื่อ

"คุณล้อเล่นใช่ไหม"