จนศพสุดท้าย (And Then There Were None)

ช่างฝีมือทุกคนย่อมรู้ซึ้งถึงสิ่งเย้ายวนใจของปริศนาที่ดูเป็นไปไม่ได้ เป็นเวลาหลายปีที่ความคิดหนึ่งตามหลอกหลอนข้าพเจ้า: คนสิบคนถูกลวงไปยังแดนพำนักอันตัดขาดจากโลกภายนอก สิบชีวิตดับสูญไปทีละคน ทิ้งไว้เพียงสิบศพ เกาะร้างอันว่างเปล่า และไร้เงาของผู้ต้องสงสัยที่มีชีวิตรอดให้กฎหมายได้สวมกุญแจมือ บนหน้ากระดาษ มันฟังดูไร้สาระสิ้นดี—เป็นกลลวงตาที่สุ่มเสี่ยงจะกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะ หรือบั่นทอนความสมจริงจนกลไกทั้งระบบพังทลาย ทว่าความท้าทายนี้กลับไม่ยอมปล่อยวาง ข้าพเจ้าจำต้องวางโครงสร้างที่รัดกุม ออกแบบอย่างแม่นยำดุจการคำนวณทางคณิตศาสตร์ ชนิดที่แม้แต่สลักหรือบานพับเพียงตัวเดียวก็ไม่อาจคลาดเคลื่อนได้ มิฉะนั้นภาพลวงตาทั้งมวลจะพังครืนลงมา

ฉากของเรื่องนี้ต้องไม่ใช่คฤหาสน์ชนบทธรรมดาที่มีทางเดินลับหรือพุ่มไม้คอยบดบังอำพราง แต่มันต้องเป็นเหลี่ยมมุมอันดิบเถื่อนและเปลือยเปล่าของ **เกาะโซลเยอร์ (Soldier Island)**—ก้อนหินแกรนิตขรุขระแหลมคมที่ผุดตระหง่านขึ้นจากท้องทะเลแห่งเดวอน ถูกฟอกขาวด้วยละอองเกลือ ปราศจากร่มเงาของแมกไม้ และเปิดโล่งอย่างสิ้นเชิงต่อสายตาจากเบื้องบนรวมถึงพายุแอตแลนติกอันบ้าคลั่ง ทันทีที่เรือยนต์ล่าถอยกลับสู่ม่านหมอก โลกแห่งอารยธรรมก็ดับสูญไปในพริบตา ไม่มีที่ใดให้ซ่อนตัวบนโขดหินรกร้างแห่งนี้ ความพรั่นพรึงมิได้เติบโตได้ดีที่สุดในเงามืดมิด หากแต่เบ่งบานอยู่ใต้แสงแดดจ้าอันไร้ความปรานีกลางห้องนั่งเล่นยามบ่าย

แก่นแท้ของโศกนาฏกรรมครั้งนี้มิใช่เพียงการฆาตกรรม แต่คือการพิพากษาและชำระแค้น เจ้าบ้านผู้ไร้ตัวตน บุคคลปริศนาที่มีเพียงนามว่า **ยู.เอ็น. โอเวน (U.N. Owen)** มิใช่โจรชิงทรัพย์ทั่วไปหรือคนบ้าคลั่งดาษดื่น หากแต่เขาคือเพชฌฆาตผู้ถือกระจกส่องให้เห็นจุดบอดของสังคม กฎหมายพร้อมด้วยวิกผมและตัวบทมาตราอันโอ่อ่า เป็นเพียงตาข่ายอันงุ่มง่ามที่ปล่อยให้นักล่าผู้แนบเนียนเล็ดลอดไปได้—ทั้งหมอผู้ไร้หัวใจ หญิงโสดผู้เคร่งศีลธรรมอย่างจอมปลอม ผู้พิพากษาผู้คดโกง หรือคนหนุ่มผู้ประมาทเลินเล่อจนพรากชีวิตผู้อื่นโดยไม่เคยต้องโทษตามประมวลกฎหมายอาญา บนเกาะโซลเยอร์ แขกทุกคนต่างแบกรับซากศพไว้ในความทรงจำ และมโนธรรมสำนึกก็พิสูจน์แล้วว่าร้ายกาจยิ่งกว่าสารหนูหรือคมขวาน

สิ่งที่เริ่มต้นด้วยการรวมตัวอันสุภาพของคนแปลกหน้า พลันแปรเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณสัตว์ป่าอย่างรวดเร็ว เมื่อบทเพลงกล่อมเด็กบนผนังห้องนอนเริ่มบรรเลงบทกวีอันโหดเหี้ยมทีละวรรค และตุ๊กตากระเบื้องเคลือบบนโต๊ะอาหารค่อย ๆ หายไปทีละตัว ความไว้วางใจก็เหือดแห้ง มารยาทอันดีงามแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง และความคลางแคลงใจก็ชักนำให้ทุกคนหันมาตั้งแง่รังเกียจกันเอง ความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงของเกาะแห่งนี้มิใช่เพียงความตายที่แน่นอน ทว่าคือความทรมานของการเฝ้ารอคมมีด การจ้องมองดวงตาทั้งเก้าคู่นั้น พลางตั้งคำถามว่าคู่ใดกันแน่ที่กำลังซ่อนใบหน้าของเพชฌฆาตไว้

ณ ที่นี้ กลไกไขลานได้ถูกขันเกลียวไว้จนตึงที่สุดแล้ว ขอเชิญก้าวขึ้นสู่ท่าเทียบเรือ เงี่ยหูฟังคำพิพากษาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง และเฝ้าดูตุ๊กตาที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากแท่นเหนือเตาผิง กับดักถูกวางไว้แล้ว ท้องทะเลกำลังขึ้นสูง และก่อนที่ราตรีนี้จะผ่านพ้น บทเพลงกล่อมเด็กจะทวงถามวรรคสุดท้ายของมัน