ทุกคนเกลียดมัน

"ถ้าความเหงาคือสิ่งที่คุณเลือก... มันคืออิสรภาพ แต่ถ้าความโดดเดี่ยวคือสิ่งที่สังคมยัดเยียดให้... มันคือนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด"

‘คิด’ เติบโตมาพร้อมกับคำสาปของการเป็น ‘เศษส่วนเกิน’

ในวัยประถม เขาเคยมีรอยยิ้มและกลุ่มเพื่อนสนิทที่เป็นดั่งโลกทั้งใบ แต่จุดเปลี่ยนในวัยเยาว์ทำให้เขาต้องก้าวเข้าสู่รั้วมัธยมเพียงลำพัง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาไปตลอดชีวิต คิดถูกแบนและบูลลี่อย่างไร้เหตุผลจากแก๊งมาเฟียหลังห้อง ท่ามกลางความเพิกเฉยของเด็กเรียนที่เลือกข้างเพื่อความอยู่รอด ความโดดเดี่ยวของคิดดิ่งลึกที่สุดในคืนค่ายลูกเสืออันหนาวเหน็บ และตอกย้ำด้วยความว่างเปล่าในวันปัจฉิมนิเทศ... วันที่ไม่มีแม้กระทั่งรูปหรือชื่อของเขาในหนังสือรุ่น ม.6 ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

สิบปีผ่านไป บาดแผลเหล่านั้นตกสะเก็ดกลายเป็นความกลัวและการไร้ความมั่นใจในวัยผู้ใหญ่ คิดในวัยเกือบ 30 ปี พยายามใช้ชีวิตเป็นอากาศธาตุในออฟฟิศเพื่อหลบภัย แต่แล้วกำแพงที่เขาอุตส่าห์สร้างกลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาบังเอิญได้ยินประโยคสั้นๆ ที่แทงทะลุหัวใจจากเพื่อนร่วมงานว่า "ทุกคนเกลียดมัน"

ความบอบช้ำตลอด 30 ปี บีบให้เขาต้องเลือกระหว่าง... การจบชีวิตลงตรงนี้เพื่อหนีจากโลกที่ใจร้าย หรือการฆ่า ‘ตัวตนขี้แพ้’ ทิ้งไป แล้วก้าวออกไปใช้ชีวิตใหม่ในฐานะคนที่ไม่สนโลกใบนี้อีกต่อไป