ทะลุมิติมาอยู่ในร่างหญิงอ้วน ขี้เหร่

ภาพหลังเวทีถ่ายแบบจากชีวิตก่อนกลับมาคมชัด อวี๋เหลี่ยนรั่วเปลี่ยนรองเท้าส้นสูงคู่ที่สาม เถียงกับผู้จัดการเรื่องการอดอาหารก่อนขึ้นงาน แล้วเดินไปหยิบน้ำที่วางผิดฝั่งทางเดิน พื้นเปียก รองเท้าลื่น เสียงคนร้องเรียกชื่อดังขึ้นเพียงครั้งเดียว จากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบ
ในชีวิตก่อน นางรู้ว่าชุดตัวไหนต้องขยับตะเข็บออกครึ่งนิ้ว แต่เวลานี้เพียงข้ามห้องยังต้องหยุดพัก นางไม่รู้ว่าตนจะกลับไปได้หรือไม่ จึงต้องอยู่กับสิ่งตรงหน้าให้ไหวก่อน
ระยะทางจากเตียงถึงหน้าต่างไม่ถึงสิบก้าว นางเคยเดินบนส้นสูงผ่านรันเวย์ยาวกว่านั้นนับร้อยเท่าโดยไม่เสียจังหวะ ทว่าก้าวที่สี่ในร่างนี้กลับทำให้หัวใจเต้นแรงจนต้องหยุด มือหนึ่งคว้าขอบโต๊ะ อีกมือกดชายเสื้อไว้ไม่ให้หลินเสี่ยวเถาเห็นว่ามันสั่น
นางนึกถึงคำที่ผู้คนชอบพูดเมื่อเห็นคนรูปร่างใหญ่ เหตุใดไม่แค่เดินให้มากขึ้น กินให้น้อยลง ง่ายนิดเดียว
พวกเขาไม่เคยเดินสี่ก้าวแล้วต้องหยุดพักเพื่อหายใจ
"กลับไปนั่งเถิดเจ้าค่ะ" หลินเสี่ยวเถาเสียงสั่น
"อีกนิดเดียว"
อวี๋เหลี่ยนรั่วพักจนหายใจสม่ำเสมอแล้วค่อยก้าวต่อ เมื่อถึงหน้าต่าง นางวางฝ่ามือบนกรอบไม้ มองสวนที่ทอดออกไปหลังเรือน แสงบ่ายส่องบนทางเดินหิน เส้นทางนั้นยาวไปถึงประตูวงเดือน เหมือนระยะทางที่ไม่มีวันไปถึงในวันนี้
นางไม่ได้เกลียดร่างนี้ เจ้าของเดิมเคยถูกหัวเราะเยาะ ถูกปลอบด้วยอาหาร และถูกตัดสินจากรูปร่างก่อนใครถามว่าเจ็บตรงไหน การเปลี่ยนแปลงคงไม่เกิดเพราะโกรธคนที่อยู่ในกระจก หากต้องเริ่มจากยอมรับว่าร่างนี้กำลังลำบากจริง ๆ