ใจพังแค่นี้ขอพอแล้ว

สามเดือน...คือเวลาที่เขาประกาศกับเพื่อนว่า จะเอาพรหมจรรย์ของเธอมาให้ได้

เขาค่อย ๆ เข้าหาอย่างใจเย็น ราวกับพรานที่กำลังล่าเหยื่อ จนในที่สุด...เธอก็หลงก้าวลงสู่หลุมพรางโดยไม่รู้ตัว

เธอตกหลุมรักเขาจนหมดหัวใจ แต่กลับเพิ่งรู้ว่าในสายตาของเขา เธอไม่เคยเป็นทั้งแฟนและคนรัก

มีค่าเพียงแค่ "อีหนูที่เขาเอาไว้พนันกับเพื่อน"

ตัวอย่างในเล่ม

อณิมามองนาฬิกาข้อมือ เธอกำลังคิดว่าจะรอต่อหรือกลับดีเพราะรอนานมากแล้ว จู่ ๆ ก็เห็นเขาเดินออกมาพร้อมผู้ชายอีกคน หัวใจเธอหล่นวูบเมื่อจำหน้าได้ทันทีว่าเขาคือรวิศ ผู้ชายที่เคยมาจีบเธอเมื่อปีที่แล้ว แต่โดนเธอปฏิเสธ หลังจากนั้นเขาก็หายหน้าหายตาไป
อณิมารีบหลบตัวไปหลังเสา ปล่อยให้ร่างแนบกับเหล็กเย็นเฉียบ ไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะรู้จักกัน และยิ่งไม่คิดว่าบทสนทนาที่กำลังจะได้ยิน จะทำให้โลกของเธอพังลง
"กูไม่น่ารับพนันมึงตั้งแต่แรกเลยนะ ตอนนี้กูปวดหัวฉิบหาย"
"มึงจะต้องไปปวดหัวเรื่องอะไร ผู้หญิงเห็นแก่เงินจนถึงกับยอมเป็นอีหนูของมึงอย่างอณิมา ก็แค่ให้เงินไปสักก้อนก็คงจะรีบตะครุบ"
"ถ้ามันง่ายอย่างนั้น ทำไมเขาไม่ตะครุบเงินของมึงวะ อณิมาเขารักกู เพราะแบบนี้กูถึงไม่กล้าบอกเขาว่าที่ผ่านมากูไม่เคยรักเขา กูก็แค่เอ็นดูแล้วก็สงสาร ถึงได้รั้งรอให้เขาสอบเสร็จเสียก่อน แต่ก็ยังหาโอกาสไปคุยกับเขาไม่ได้เลย ชมจะขอตามไปด้วยทุกที"
"มึงแน่ใจนะ ว่ามึงจะเอาแบบนี้" รวิศย้อนถาม "ถ้ามึงอยากจะจบกับเขา กูบอกให้เองเอาไหมล่ะ หล่อนเคยทำกูเสียหน้า กูเลยอยากเดินไปหาหล่อนด้วยตัวเองว่าที่จริงแล้วหล่อนมันก็แค่ หมากในเกมพนันของเรา ที่กูอยากรู้ว่าถ้าเป็นคนอื่น มาขอซื้อหล่อนจะยอมไหม อย่าได้หลงละเมอเพ้อพกว่าคนอย่างมึงจะรักจริง เพราะในหัวใจของมึงมีแต่ชมพูนุชมาตั้งแต่จำความได้"
เสียงของรวิศดังก้องอยู่ในหูของอณิมา เมื่อทั้งคู่หยุดยืนคุยกันอยู่ห่างจากเธอแค่หนึ่งเมตรเท่านั้น เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น หัวใจปวดร้าวเหมือนโดนบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นจนเละคาที่

+++จบแฮปปี้ นางเอกเอาคืนได้สะใจ หากชอบแนวนี้อ่านแล้ว แวะมารีวิวให้ไรต์หน่อยนะคะ