ในคืนฝนโปรย

อีกฝ่ายลุกขึ้นยืนถอดแจ๊กเก็ตยีนส์มาคลุมไหล่ให้ เธอเลื่อนสายตาขึ้นมองอย่างนึกไม่ถึง และทำท่าจะดันออก

"ใส่มันไว้" เสียงขรึมดุจนไม่กล้าขัดคำสั่ง พอเธอสงบเสงี่ยมเขาก็กลับไปนั่งที่เดิม "หนาวก็อย่าทำเป็นเก่ง จะได้ไม่เป็นปอดบวม"

แล้วมายุ่งอะไรด้วย? ...อารมณ์ดื้อดึงของเธอเถียงกลับในใจ

"พักอยู่ที่ไหน มาทำอะไรแถวนี้"

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ"

"เรียกพี่สิ" อีกฝ่ายแนะ "คุณมันห่างเหินเกินไป ดูไม่เหมือนกับเราเคยรู้จักกัน"

"แบบนั้นดีแล้ว" หญิงสาวพูดอย่างไร้เยื่อใย

"ดีตรงไหน"

เธอตอบไม่ได้

"ยังไม่ได้บอกเลยว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ"

"อย่ามายุ่งได้มั้ย" วริษาหงุดหงิด ทำให้ชายหนุ่มมองนิ่งอยู่เป็นนาน จนเธอชักจะอึดอัด



+++++++++



ลูกค้าในร้านส่วนใหญ่ไม่ได้มาดื่มให้เมา แค่มาเอาบรรยากาศ กับเม้าธ์มอยในกลุ่มคนรักสไตล์เดียวกัน

แต่มีคนหนึ่งที่เริ่มเมา

"ไม่เข้าใจอะไรก็อย่ามาพูดเลย" เสียงนั้นเริ่มอ้อแอ้

"ไม่เข้าใจยังไง อธิบายมาสิ"

"เรื่องของเรน"

"ฮึ!" เขาทำเสียงออกจมูก "ทำตัวแบบนี้สิท่า ถึงไม่มีใครเขาอยากเอานาน"

"พี่ต้า!" หญิงสาวน้ำตาคลอหน่วย เขานึกเสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น แต่มันจริงนี่นา หกปีมานี้เธอเปลี่ยนผู้ชายไปกี่คนแล้ว

"ใช่สิ พี่ก็เป็นคนนึงที่ไม่อยากเอาเรนนานใช่มั้ยล่ะ แล้วกลับมาทำไม มาให้เห็นอีกทำไม ที่เค้าอยากเมาไม่ใช่เพราะผู้ชายคนไหนเลย เพราะพี่นั่นแหละ มายุ่งอะไรกับชีวิตเค้าอีก ไปแล้วก็ไปให้พ้น ไม่ต้องกลับมา" วริษาเริ่มโวยวายจนโต๊ะรายรอบหันมามอง กลทีป์เห็นท่าไม่ดี รีบกล่าวขอโทษขอโพยแล้วลุกพาเธอออกไปจากร้าน



...ในค่ำคืนฝนโปรยสาย รักครั้งเก่าได้ฟื้นคืนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง...