พอกันที...จากนี้ข้าเลิกเป็นสตรีโง่งม

ถังอวี้เหยากะพริบตาช้า ๆ ก่อนสูดลมหายใจเข้า ความเย็นของปลายฤดูสารทไหลผ่านลำคอจนรู้สึกเจ็บลึกลงไปถึงกลางอก แต่นางยังคงยืดแผ่นหลังตรง ไม่ยอมให้บ่าวไพร่ซึ่งกำลังลอบมองเห็นความผิดปกติมากไปกว่านี้
นางเป็นฮูหยินเอกของสกุลลู่ เป็นผู้ดูแลเรือนทั้งหมดมานานสามปี ไม่ว่าจะพบเรื่องใดก็ไม่ควรเสียกิริยาต่อหน้าคนนับสิบ
โดยเฉพาะในวันที่สามีเดินทางกลับจวนหลังจากออกไปตรวจการค้าต่างเมืองนานถึงสี่เดือน
ถังอวี้เหยาเตรียมทุกอย่างไว้ต้อนรับเขาตั้งแต่สามวันก่อน ห้องนอนถูกทำความสะอาดจนไร้ฝุ่น ผ้าปูเตียงและผ้าม่านเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ เครื่องหอมที่เขาโปรดปรานถูกนำออกมาจุด แม้แต่อาหารบนโต๊ะเย็นวันนี้ นางก็ลงมือกำชับโรงครัวด้วยตนเองทุกอย่าง
นางเคยคิดว่าเขากลับมาแล้ว อาจยอมพักอยู่ที่เรือนของนางนานกว่าคราวก่อนสักหน่อย
ไม่คิดว่าสิ่งที่ลู่เฉิงอันนำกลับมาด้วย จะเป็นบุตรชายซึ่งมีอายุเกินกว่าระยะเวลาที่นางแต่งเข้าจวนเสียอีก
ม่านรถม้าอีกคันถูกเลิกขึ้นในเวลาต่อมา สตรีในชุดสีม่วงอ่อนก้าวออกมาช้า ๆ ใบหน้าของนางงดงามอ่อนหวาน รูปร่างบอบบางราวกับกิ่งหลิวต้องลม แม้กำลังยื่นมือให้สาวใช้ช่วยประคองลงจากรถม้า สายตากลับจับจ้องสองพ่อลูกซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความรักใคร่ปิดไม่มิด
เมื่อปลายเท้าแตะพื้นมั่นคงแล้ว นางจึงเบนสายตามาทางถังอวี้เหยา ก่อนยอบกายลงอย่างงดงาม
"ฟางรั่วหลีคารวะลู่ฮูหยินเจ้าค่ะ"